Szczere Kocisko

Po miesiącu wszystko zaczyna normalnieć. Poranki są coraz ciemniejsze i coraz mniej światła wpada przez okno, coraz krócej. A tak mnie to światło zachwycało. Teraz obserwuję cienie, rozmawiam z nimi. Mówią, że nic nie jest doskonałe. Podnoszę wzrok i widzę krzywe ściany, kąt w który nie da się wpasować równo łóżka. Trzeba sprzątać, uczyć się, wyszukiwać, doczytywać, załatwiać, pisać maile, ksero kosztuje a paznokcie się łamią. Normalnieje.

Ale nie obojętnieje. Po prostu łapię rytm i tworzę procedury. Radzę sobie, trzymam rękę na pulsie, a tramwaje przypominają mi to tym, co ważne. Z toruńskich tramwajów zdecydowanie wolę te stare. Nie dlatego, że są jak pocztówka z Gorzowa, nie – te nowe są po prostu zbyt szybkie. Bezrefleksyjne. Bezmyślne. Zrywają się, przyspieszają, aby za chwilę hamować i narażać pasażerów na bolesną powtórkę z dynamiki newtonowskiej. To złe wzory, tak myślę.

C’est la vie, cały mój Toruń, dwie drogi na krzyż.

Nie wypuszczam się zbyt daleko, nie teraz. Te dwie oswojone drogi są na razie w sam raz. Szczególnie, jeśli moja świadomość tych dróg rozrasta się ciągle o kolejne miejsca. Kawiarnie, punkty ksera, kluby, wege-bary.

Przyzwyczaiłam się i nie wzruszam się już z zachwytu. Zamiast tego chwytam się punktów zaczepienia i wiję strefę komfortu – tę w wersji zdrowej, potrzebnej i fajniej. Od tej wrogo-opiekuńczej, wysyconej strachem i toksyną, trzymam się z daleka. Moja strefa komfortu to wstawanie o szóstej, czwartkowe wizyty w Centrum Sztuki Współczesnej (oj, tam to akurat wpadam w zachwyt nieustająco!),  gotowanie z namaszczeniem i uwagą, i takież spożywanie posiłków; to gorąca herbata w emaliowanym kubku, zachowywanie  odpowiedniej proporcji między skądinąd koniecznymi small talkami a wielkimi dialogami wewnętrznymi, które toczyć uwielbiam.

Lubię ją i swoja konsekwencję, i asertywność. Lubię swoje ścieżki i swoją indywidualność. Cenie ją bardziej niż wewnętrzną spójność, a także bardziej niż integralność ze środowiskiem. Wiem, że w tym zdaniu kryje się pułapka, ale chodzi mi o to, że zupełnie gdzieś mam integralność z jakimkolwiek środowiskiem. Nie wchłonę się, nie podążę, nie zniknę w pierwszym lepszym tłumie. Najpierw wolę poznać. Bez zamykania się i bez pozostawiania drzwi otwartych na oścież. Niech będą uchylone. Potrzeba przynależności ze wszelką cenę jest mi obca, ale chcę przynależeć, każdy chce.

Teraz, w trakcie pisania tego tekstu, zdałam sobie sprawę z tego, że dzisiejsza doba ma mieć 25 godzin. Dlaczego dzisiejsza?  

Wiedza mnie cieszy. Cieszy mnie też masa innych rzeczy. Masa rzeczy mnie również smuci, no bo co, jestem reaktywna. Nie będę wciskać, że harmonia i spokój, podczas gdy ta harmonia i ten spokój to tylko wybiegi, dzięki którym udaje mi się nie zwariować.

Zawsze tak było. Z tą wiedzą. Cieszyło mnie rozwiązane zadanie z matmy, z którym przed długi czas nikt sobie nie potrafił poradzić, cieszy mnie dowiadywanie się o pewnych rzeczach i ponowne spotkania z zasłyszanymi informacjami, bo to prawie tak, jakby to ja miała rację, że już słyszałam. Lubię, kiedy rzeczy wskakują na odpowiednie miejsca w świecie i wiedza zdecydowanie pozwala poczuć to wskakiwanie.

I lubię, jak ktoś też lubi. A lubi niewielu.

Ludzie chętniej przechodzą na porządek dzienny z takimi rzeczami. Szczególnie specjaliści. Ale nie tylko; ludzie zapominają. Zapominają o tym, że kiedyś coś wzięło w wskoczyło i świat im obojętnieje. Ja się tak nie bawię. Nie chcę tak. I staram się tak nie robić, choć czasem się nie udaje.

Można celebrować i powtarzać rzeczy z namaszczeniem, można się skupiać, wić sobie zdrową otoczkę, strefę komfortu pozbawioną toksyn – trzeba nawet. Ale sądzę, że powinno się też po prostu, tak całkiem trywialnie, lubić. Odczuwać sympatię do drobnych rzeczy, jak herbata rano, światło, które leniwie wlewa się do pokoju, wreszcie poczucie, że jest dobrze. Ponownie – odczuwać satysfakcję, ponieważ cały czas, niezmiennie, potencjał lokalny docierając do wzgórka aksonalnego, nakręca cykl Hodgkina i powoduje powstanie potencjału czynnościowego, który w tak sprytny sposób okazuje się operować kodem cyfrowym. Tak, miałam to wczoraj na wykładzie. I wychodząc po dwudziestej w budynku mojego wydziału, czułam, że ta informacja, to najlepsze wieści, jakie usłyszałam tego dnia.

Cieszyłam się jak dziecko.

Pan doktor też się cieszył.

Czasami może wydawać się, że lepiej nie wiedzieć, że po co, że to zupełnie niefajne i  mógłby ktoś rzec – niepotrzebne. Dlaczego niby? Jeśli nasza pamięć może być tak beznadziejna, jak wtedy, gdy próbujemy zapamiętać dużą ilość imion niezidentyfikowanych jeszcze osób albo tak świetna, jak przy słuchaniu piosenek, dlaczego pozwalamy sobie traktować naukę jak te wszystkie randomowe imiona? Podczas, gdy moglibyśmy po prostu lubić ten rodzaj wiedzy? Wierzę, że to da się włączyć…

Uwielbiam ograniczenia, tak jak uwielbiam czarne wiersze. Ze skończonej liczby słów ułożonych w dodatku w z góry podany sposób można stworzyć własną treść. Wspominałam już kiedyś przy podobnej okazji o tym, jedna z najbardziej poczytnych książek dla dzieci „Kto zje zielone jajka sadzone?” składa się z pięćdziesięciu kilku słów. Jak widać, nie potrzeba wiele.

Choć wydaje nam się, chce nam się wydawać, że jest zupełnie inaczej. Więc wypychamy sobie kieszenie, czas i głowy bzdurami, następnie powielamy je, prosimy o więcej i możemy coraz mniej.

Ograniczenie czasu. Doskwiera mi ostatnio dość mocno. Albo nie, tak mi się tylko wydaje, bo od maja w ogóle się w moim życiu nie pojawiało. W międzyczasie nauczyłam się nadmiarowy czas wytracać, tak aby mi nie przeszkadzał, nie zaburzał spokoju. No to teraz próbuję się tego oduczyć. Zredukować ilość informacji, na których mi nie zależy i czynności, które nie są istotne ani niczego nie wnoszą. Zostawić wartości dodane. Zostawić to, co dobre, ważne i warte zachodu. Odizolować się od umysłowego i kulturowego junk foodu, nawet jeśli taki jest pyszny i łatwo dostępny. Nawet jeśli czas się tak ładnie do niego klei i przestaje sprawiać kłopot pytanie, co robić.

Ograniczenia sprawiają, że trzeba szukać rozwiązań. Stanowią wyzwanie i trzeba wykazać się inicjatywą i dobrą wolą, by je podjąć. Wzbudzają kreatywność. Wymuszają porządek i poszukiwanie równowagi. Każą oszczędzać energię, więc finalnie wykorzystywać ją mądrzej.

 

Nielimitowane wszystko zubaża mi świat. Zbyt duża ilość możliwości po pewnym czasie zachęca do podejmowania złych wyborów.

Mam chyba teraz zbyt mało czasu, aby nie dawać rady. Nie-dawanie-rady to słodkie bagno, które czasem mnie kusi, bo zdarza mu się brzmieć ładnie i obiecywać, że będę pisać fajne wiersze.

Stopniowo nabieram rozpędu, tworzę swoje własne procedury i staram się pamiętać o wszystkim, co najważniejsze. Cały czas zadaję sobie pytanie, jak to możliwe, że w liceum potrafiłam wstać za piętnaście siódma i za dziesięć ósma być w szkole, wyspana, umalowana, najedzona, czasem nawet z rozdziałem książki dalej lub powtórzonym tematem na biologię. Byłam mistrzynią zarządzania czasem, energią i zasobami poznawczymi. Patrzę na to z zazdrością i wykreślam to, co niezauważone wkradło się gdzieś między mnie a czas.