Szczere Kocisko

  Ogólne przyzwolenie na destrukcję mózgów. Tłumaczenie ludzkiej głupoty problemami, niezrozumieniem, pragnieniem wolności. Młodość rządząca się własnymi prawami i „wszystko jest dla ludzi”. Plakaty o treści „Brałeś? Nie jedź!” w liceach.  Ułaskawiony diler – „malarz, podróżnik, pisarz”, jego wzruszająca historia, jego hipsterska córka, jego ckliwa książka. Czy ja jestem nienormalna? Czy to w nikim nie budzi jakiegoś sprzeciwu?

  Zdaję sobie sprawę, z tego, że cywilizacja wyrosła na środkach odurzających. Że wiele kultów, wierzeń i religii wzięło się z narkotycznych wizji. Że w starożytnym Egipcie na piwo i chleb istniało jego słowo, a budowniczowie piramid dostawali spory dzienny przydział jednego i drugiego. Wiem, że jeszcze stosunkowo do niedawna (no kilkaset lat wstecz) najpopularniejszym napojem było wino, bowiem w alkoholu nie rozwijały się bakterie, było to bezpieczniejsze niż picie skażonej odpadami komunalnymi wody. Rozumiem nawet to, że moje ulubione słówko „asasyn” wzięło się pierwotnie od haszyszu, dzięki któremu zabójcy wierzyli w swoją misję i o zagwarantowane miejsce w niebie, czy gdzieś. Znam prawdziwe znaczenie związku frazeologicznego „cicho, jak makiem zasiał” oraz pierwotny składnik Coca-Coli. Nawet słonie potrafią wybierać sfermentowane jabłka, więc nie sądzę, że wywoływanie stanu odurzenia czyni nasz świat bardziej rozwiniętym, niż świat słoni. To nasze lenistwo pcha nas ku odkryciom, ale to inna sprawa. Temat substancji odurzających jest ważny, kiedy mowa o rozwoju naszej cywilizacji i chyba powinno się zdawać z tego sprawę, jednak uważam, że zasługuje na większe potępienie.

  A nie jest potępiany? No nie! Co z tego, że istnieją akcje nawołujące do niećpania, Straight Edge i panowie policjanci, co naiwnie przychodzą do szkół, aby opowiedzieć o tym, że chłopcy w podstawówkach wciągają nosem oranżadę i że jest to bardzo, bardzo złe? Co może zmienić słuchanie o oranżadkach w proszku, kiedy przemytnik urasta do rangi bohatera? Mowa o Michale P., Polaku, który w Tajlandii został skazany na śmierć za przemyt narkotyków. Podobno jego wyrok był dwunastokrotny, za 12 kopert z ecstasy. Po sześciu latach czekania na wyrok został ułaskawiony – Lech Wałęsa, Aleksander Kwaśniewski i Jarosław Kaczyński stawili się za nim.  I co? Miło, że nie zabili człowieczka, zabijanie człowieczków nie jest fajne, chyba że jesteś postacią z gry Assassin’s Creed. Ale ów człowieczek zbija teraz niezłą kasę na historii swojego pobytu w wiezieniu. Niczym celebryta pojawia się w mediach, udziela wywiadów. Jego książka jest w Polsce bestsellerem. Wszyscy mówią o piekle jakie przeżył, o jego córce, o listach, które wysyłali do siebie. Uratowany człowiek opowiada o tym, jakie prawo w Tajlandii jest straszne na tle swoich „arcydzieł”, które też mu się teraz sprzedadzą. Nikt nie mówi o tym, jakim idiotą trzeba być, żeby dilować i to w państwie, które za przemyt oferuje śmierć po uprzednim pobycie w miejscu, które nie przypomina norweskich więzień.

  Najbardziej w tej historii boli mnie to, z jaką bezwstydnością ten facet opowiada o tym, jaką jest ofiarą i jakie straszne zapalenie woreczka żółciowego przebył w Tajlandii. Wkurza mnie też, że dziewczyna, która przez 6 czy 7 lat wychowywała się bez ojca jest teraz używana to nadania historii kolorytu. Można powiedzieć, że pobyt w więzieniu był dla P. inwestycją na lata. Witamy w kraju, gdzie eksprzemytnik zbija kasiorę na ludzkich, miękkich sercach.

  Walić studia, przemycać!

Szczere Kocisko