Szczere Kocisko

  Wkroczyliśmy w erę darmowej komunikacji na odległość. Jedyne, czego nam potrzeba to smartfon, laptop, tablet czy inne cudo. Niemalże każdy posiada Facebookowy profil, Skype, cokolwiek, co w bezpłatny sposób łączy go ze światem, z ludźmi oddalonymi od siebie nawet o tysiące kilometrów. I co? Jak z tego korzystamy? Rozwijamy literackie skrzydła i wzbijamy się na wyżyny naszych możliwości? Nasze komunikaty stają się pełniejsze, nieograniczone zasobnością portfela? Być może, ale…

  Pamiętacie czasy rozkwitu epistolografii? Pięknego pisania, dokładnego formułowania zdań, aby jak najlepiej wyrazić swoją myśl? Ja też nie. Moja dokładność, umiejętności kaligraficzne oraz dryg do trzymania się szablonów są na tak wysokim poziomie, że pisania listów nigdy nie lubiłam. Dla mnie, funkcję epistolografii pełniło wysyłanie SMS-ów. Naprawdę. Robiąc to, myślałam dokładnie nad zawartością wiadomości, zwięzłością i jednocześnie przekazaniem myśli. Ponadto, dopóki pakiety SMS-ów nie znały pojęcia nieskończoności, gdzieś z tyłu głowy zawsze był mały liczniczek, który nie pozwalał przekroczyć ustalonej wcześniej granicy. Przez długi czas te wiadomości pełniły dla mnie rolę głównego nośnika wspomnień. Jeszcze kilka miesięcy  temu rozmowy z ukochanym potrafiłam po kilka razy czytać przed snem, analizować i interpretować na rozmaite sposoby, uwzględniając inne odpowiedzi i reakcje. Czasem, gdy nastawała konieczność opróżnienia skrzynki odbiorczej, robiłam to z ciężkim, bardzo ciężkim sercem. I co? To już nie potrzebne. Nie mamy ograniczeń, jesteśmy uwolnieni od rozmyślania, jak tu się zmieścić w 140 znakach i… obrządki znikają, a wiadomości, jak na złość, stają się coraz bardziej skrótowe.

  Wystarczy, pójdźmy krok dalej. Czy da się zauważyć zależność między wprowadzaniem ułatwień, a coraz mniejszym wykorzystywaniem potencjału danej rzeczy? Uważam, że tak. Oczywiście, jest to niewymierzalna zależność, której nie będę wam przedstawiać na wykresie, przykro mi. Ale pomyślmy: w dzisiejszym świecie poziom technologii jest tak wysoki, że np. domowe sprzęty powinny być praktycznie niezniszczalne, w porównaniu do takich samych urządzeń, wykonanych 15 lat wcześniej. A jak jest? W tajemniczy sposób wszystko od sucharki, po samochód, kończy swój żywot niemalże z dniem wygaśnięcia gwarancji. Pomijając kwestię napędzania gospodarki i wypychania kieszeni firmom, które sprzedały nam te badziewia, jest to okropne pójście na łatwiznę. A potencjał leży sobie cichutko w kąciku i płacze.

  Więc skoro za każdym razem, gdy coś staje się dla nas łatwiejsze do uzyskania, bardziej dostępne i zwykłe, budzi się w nas leń, który marnuje to, co sam stworzył, trzeba znaleźć sposób, by temu zapobiec, tak? Wydaje mi się, że nie wolno zapominać o pracy, którą się włożyło w doskonalenie i samo stworzenie ów cosia. I znów wracamy to starego tematu, dotyczącego trudnej sztuki doceniania. A może te ułatwienia, nie tylko technologiczne, wcale nie były potrzebne? Co wy sądzicie na ten temat?

Szczere Kocisko