Szczere Kocisko

  Wielu sądzi, że zdolność do odczuwania emocji przypisana jest ludziom. Niektórzy są nawet skłonni powiedzieć, że zwierzęta kierują się wyłącznie instynktami i odczuwać mogą najwyżej fizyczny ból lub przyjemność. Serio? Jesteśmy jedynym gatunkiem, który czuje, ma intuicje i bardzo dobrą pamięć, i potrafi to wszystko po chamsku zbagatelizować. W dodatku jesteśmy więźniami swoich dokonań i płacimy sztucznie ustanowioną walutą za jakość życia. Gdyby się temu dokładniej przyjrzeć można uznać, że zarobek jest dla ludzi tym, czym polowanie i maskowanie się dla zwierząt, pobór wody i odpowiednie ustawienie liści dla roślin. Ale istnieje jeden haczyk. Sukces nie-ludzi opiera się na właściwościach stałych dla danego gatunku, na rozwinięciu, podobnych dla całej grupy, umiejętności. Ludzie za pomocą pieniądza omijają ten mechanizm. Mogą kraść, mogą się „ustawić”, mogą trafić na żyłę złota. I są najbardziej odindywidualizowanymi zwierzętami stadnymi.

  Narzuciliśmy sobie czas zegarowy. No może nie my sami. Gdy się urodziliśmy, zegary tykały już wszędzie i trzeba było na to przystać. Jednak jako gatunek, sami zamknęliśmy się w czasie. Nasze umiejętności mieszczą się dziś w sekundach, nasze zyski dzielą się na godziny, nasze szczęście kolekcjonuje się w latach. Nawet ja, pisząc w tej chwili zastanawiam się ile czasu już pisałam i ile jeszcze mi zejdzie. Z uśmiechem na ustach marnujemy czas i jesteśmy źle, gdy okazuje się, że go brakuje. Źródła radości i rozwiązania problemów upatrujemy w skrupulatnym pakowaniu czasu, mieszczeniu się w nim i nadziei, że zostanie nam ta wisienka na torcie, którą będzie można przeleżeć do góry brzuchem. Myślimy co było i co będzie, że pomimo dokładnego zarządzania minutami, umyka nam najważniejsze – teraźniejszość. I jak tu czuć czyste emocje?

  Pies. Taki pies widzi tylko teraz. Miewa świadomość przeszłości, czasem przeczuwa przyszłość (np. wizytę u weterynarza), ale to, co istotne trwa właśnie w tej chwili. Tu posłużę się cytatem z powieści Olgi Tokarczuk „Prawiek i inne czasy”. „Lalka mieszka więc w teraźniejszości. Dlatego kiedy Mi­sia ubiera się i wychodzi, Lalce się wydaje, że odchodzi ona na zawsze. Na zawsze co niedziela idzie do koś­cioła. Na zawsze schodzi do piwnicy po ziemniaki. Kiedy znika z pola widzenia Lalki, znika na zawsze. Smutek Lalki jest wtedy bezgraniczny, suka kładzie pysk na ziemi i cierpi.” Lalka to – jak można się domyślić – pies .

  Dochodzę do wniosku, że Czas Zegarowy, to po prostu zły brat Czasu. Czując obecność przeszłości i przyszłości, widzimy szerzej. W ten sposób emocje chyba trochę tracą swoją siłę. Z kolei, kiedy zagłębimy się w momencie, którego nie ma (był, może będzie), czujemy emocje, których nie ma.

  Pozostaje tylko pytanie, czy jest możliwe i czy ma sens w dzisiejszych czasach, uwolnić się spomiędzy tych niedorzecznie uwierających wskazówek i czuć?

Szczere Kocisko