Szczere Kocisko

  Skończyły się czasy, kiedy można było wrócić ze szkoły, rzucić plecak z kąt i oglądać filmiki na YouTube, grać z Assassin’s Creeda, czytać Metro, pisać na blogu, wymyślać zestawy ubrań ca cały tydzień itd. itd. itp.. Wydaje mi się, że do mnie i tak przyszło to stosunkowo późno. Jeszcze w pierwszej klasie liceum nie czułam się przytłoczona ilością rzeczy do zrobienia, nie wspominając o czasach, kiedy 3 godziny tygodniowo szły na kickboxing, 2 na strzelnice, a i tak dawałam radę. Teraz popołudnia przebiegają pod znakiem zadanek z funkcji kwadratowej, dynamiki oraz biadolenia, jak mi z pracą olimpijską nie idzie. Sama nie wiem, czy mi idzie, czy nie. Ostatnio pojawiły się pewne… turbulencje, ale miałam wrażenie, że wróciłam na swój tor. Czy na pewno? Nie ważne! Przecież nie o tym mowa.

  Chciałam się dziś zająć tematem… przyjemności. I pożytecznych przyjemności. Dlaczego człowiek jest bardziej skłonny marnować czas na coś, co w żaden sposób nie czyni go bogatszym, spokojniejszym, szczęśliwszym, na coś, co przyniesie chwilową ulgę lub zapomnienie. W moim przypadku, taką chwilową przyjemnością jest Internet, ale sądzę, że niektórzy ludzie mogą podać jeszcze inne, z pewnością bardziej intrygujące przykłady.

Aktywność nie posiadająca głębszego sensu jest taka beztroska. Nie potrzeba myślenia, nie potrzeba kombinowania, nie potrzeba nic, co miałoby wyjść od nas. Cudowne? A skądże! A jednak nas to kusi i wciąga niczym czarna dziura. Czarne dziury może są fascynujące, ale nie zbyt przytulaśne ani misiaste, ani nawet sympatyczne.

  Dlaczego te „wartościowe” przyjemności z czasem przestają być atrakcyjne? Z braku siły. Ale gdy już stracimy wieczór na oglądaniu vlogów, jedzeniu czekolady i układaniu grzywki (sic!) pojawiają się wyrzuty sumienia. Że trzeba było powtórzyć parzydełkowce, że gitara się kurzy, że zadania z matmy niezrobione, że książka nietknięta. Nasze próby oszczędzania energii, przyzwolenie na brak siły, lenistwo i marnowanie czasu kończą się jeszcze większym ubytkiem w naszych zapasach energetycznych. A gdybyśmy się raz przemogli, zrobili coś kreatywnego, zrobili coś dobrego dla nas, coś, co może nam faktycznie pomóc, poczulibyśmy przypływ energii.

  Poddajemy się pasożytom. Oplatają nasze mózgi, wiążą ręce i nogi, wmawiają nam fałszywe potrzeby, fatamorgany szczęścia. A prawdziwe szczęście – tak myślę – jest powiązane z dobrze wykonaną robotą. Nieważne czy mierzymy ją ubywającymi centymetrami w talii, ocenami, uśmiechami innych ludzi, pieniędzmi, czy własnymi dziełami – akcja, wykonanie określonej czynności daje nam szczęście. Wydaje mi się, że gdyby chwilę nad sobą popracować, nasz układ nagrody odczepiłby się od błahostek, nie potrzebowałby czekolady, seriali i Facebooka.

  Ale… Czasami nie da się byś produktywnym. Nie da się nie żałować. Nie da się nie marudzić.

Za kilka dni będzie czwarta rocznica śmierci gorzowskiego poety Kazimierza Furmana. Pozwolę więc sobie przytoczyć na koniec jego wiersz pod tytułem Cierpliwości:

"Pamiętaj
Kiedyś nie doczekasz jutra

Naprawdę

To nie jest groźba zdradzonej żony

Odrzuconego kochanka

Ani przepowiednia

To raczej przyjaciel

Kiedy będziesz się tego najmniej spodziewał

Pełen planów na następne dni

W kalendarzu zaznaczyłeś 
Terminy

Godziny

Miejsca spotkań

Imiona i nazwiska

I tak ten skrupulatnie

ułożony plan

Runie jak domek z kart

Tak będzie

Naprawdę

Bądź cierpliwy”