Szczere Kocisko

  Od początku tego roku szkolnego mam wrażenie, że czuję się jakoś… inaczej. Że zmieniła się atmosfera wokół mnie. Że ludzie tak mnie nie przytłaczają. Zauważyłam, że nie mam problemu z rozmową lub nawet współpracą z człowiekiem, którego w sumie nie lubię, którego może się obawiam. Jednocześnie oderwałam się od moich symbiontów. Jasne, miło jak są. Ale… zaledwie przez chwilkę. Czyżbym się zmieniła? A może tylko zaakceptowałam swoją kociość i teraz umiem nie tylko odstawać, ale też odcinać się. „To pewnie jakaś jednostka chorobowa.” – szepce mój wewnętrzny biolog-hipochondryk.

  Symptomy: spadek zainteresowania wadami otoczenia, nieszkodliwe ataki uprzejmości zaczęły pojawiać się równie często, co nieszkodliwe ataki złośliwości, podni

  Diagnoza: wzrost dojrzałości psychicznej i społecznej, zaakceptowanie swojego miejsca obok/przed szeregiem (już nie pod ani nad). Możliwe preludium dorosłości.

  Podjęte leczenie: żadne. Pacjent wychodzi na prostą. Zaleca się kontynuowanie podjętych wcześniej działań.

  Tyle od Biologa Końskiejchrząstki*

  A teraz trochę ode mnie… Nie wiem, czemu właśnie teraz udało mi się zauważyć zmiany jakie we mnie zaszły. Powodów może być wiele. Te najbardziej błahe wydają mi się w tej sytuacji kluczowe. Po pierwsze – w tym roku szkolnym wróciłam do swojej uroczej, prostej, długiej, podkręconej do wewnątrz grzywki, po rocznej przerwie. Kiedyś nosiłam ją aby się ukryć, była trochę cięższa i większa niż dziś, moje włosy sprawiały wrażenie hełmu. Dziś, z tą zmodyfikowaną grzywką czuję się bardziej sobą. Dziwne? Dobrze, jestem dziwna! Po drugie, kiedyś miała kompleksy dotyczące rzeczy. Takie całkowicie materialne kompleksy. Na przykład, czułam się gorsza od osób, które noszą… Martensy. Paranoja, idiotyzm i cudaczność. Jednak znalazłam buty dla siebie, buty, które są idealną formą pośrednią między Martensami, a zwykłymi glankami. Buty, na które nie musiałam dużo wydać. Buty, w których czuję się dobrze. I to mi w jakiś sposób udowodniło, że jeśli coś mi nie pasuje, jeśli coś sprawia, że czuję się gorzej, muszę szukać rozwiązania, przestać rozpaczać i brać się w końcu do pracy.  

  Teraz bardziej racjonalne powody. Nawykłam już do tak zróżnicowanego, tajemniczego i niezrozumiałego otoczenia, jakim jest dla mnie liceum. Długo mi to zajęło, ale w końcu czuję, że nie ma się co przejmować innymi. Wydaje mi się, że włączyłam w sobie jakiś tryb energooszczędny i bronię moich zapasów energii życiowej jak mogę. Bo jakim prawem jakieś głupie ludzie mają marnować moją w pocie czoła zbieraną energię?!

Szczere Kocisko

*Hipochondryk (hipo – koń, chondro – coś związanego z chrząstką np. chondrocyt – komórka chrzęstna). Nie sugerujcie się tym, to tylko moje własne wyjaśnienie etymologii tego słowa.