Szczere Kocisko

  Wiecie, lubię książki. Choć wydaje mi się, że część osób, bo przeczytaniu pewnego wyrobu, wysnuła wnioski zupełnie odwrotne, mogę z całą pewnością stwierdzić, że superksiążki są super. Na słabe nie marnuję czasu. Przygotowania o olimpiady (Kurczę, naprawdę chciałabym nie wspominać o niej na każdym kroku, ale żyję tymi przygotowaniami!) zmuszają mnie do częstego wypożyczania książek. Przedtem wolałam od razu kupić jakąś ciekawą pozycję, pożyczyć od mamy, albo od babci. Niestety teraz  czytam publikacje nieznane, rzadkie, niejednokrotnie dość stare. Czemu „niestety”? No cóż, nie mieszkam w Warszawie ani we Wrocławiu, ani w Poznaniu, ani w Szczecinie i większości potrzebnych mi książek po prostu nie ma. A te, które jednak są? Nawet nie wiecie ile z nimi zachodu!

  Pierwszym problemem, a jednocześnie najbardziej niezależnym ode mnie problemem są ludzie. Jak zwykle, prawda? No cóż, nie rozumiem tych, którzy myślą, że naprawdę stanowią pępuszek pępuszka świata. „Phi, co z tego, że nie jestem jedyną piszącą pracę olimpijską w tym mieście, lepiej wypożyczę wszystkie dostępne książki na raz i będę trzymał je 3 miesiące!” – serio? Byłoby mi strasznie głupio, gdybym zdała sobie sprawę, że moje bezsensowne działanie uniemożliwia innym pracę. O ile jeszcze rozumiem fakt, że nie każdy podzielił sobie materiał tak, jak ja i wolał wypożyczyć co się da, to wydaje mi się, że trzymanie książek od połowy sierpnia jest ciut nie fair.

  Następnym problemem, który mnie bardzo, bardzo smuci są same biblioteki. Atmosfera w nich jest nieprzyjemna, obca, czujesz się jakby właśnie posądzili cię o morderstwo. Informacja też do bani, dziś po kilku ładnych latach dowiedziałam się jakie jest moje hasło w systemie bibliotecznym. Bajecznie, teraz mogę rezerwować książeczki na potęgę!

  Wspomniałam o rezerwacji i o systemie. I tu czai się kolejny problem – nie można dotykać książek, nie można obcować z książkami, nie można zapytać się żywego człowieka, czy pomógłby ci znaleźć to, czego szukasz. Halo, mamy XXI wiek, teraz przychodzisz do biblioteki, żaby usiąść przed kompem. No kurczę, logiczne.

  Strasznie mnie to przygnębia, kłóci się z wizją biblioteki, którą przed laty stworzyłam sobie na podstawie filmów, zasłyszanych historii, czy… książek. Nie ma bata, inspirujące fotografie krążące po Internecie jak zwykle kłamią, Co Bardziej Rozgarnięty Czytelniku. Ale spokojnie, gdy będę dużym kotem z własnym kocim domkiem, zrobię sobie taką biblioteczkę, o jakiej się Interetom nie śniło!

Szczere Kocisko