Szczere Kocisko

Piękna Dita.

  Ostatnio często przypominam sobie o tym, że jestem kobietą. Zwykle o tym nie myślę. Wolę widzieć siebie jako dziecko. Szczególnie, gdy jestem wokół ludzi. Czasem lubię chodzić, ciężko szurając butami, z naburmuszoną miną, zgarbiona. Jak każde zwierzątko próbuję wyglądać groźniej i czując grząski grunt oraz spojrzenia ludzi, wysyłać sygnały „Jestem zła, nie zbliżaj się, bo pożałujesz!”.  A jednak ostatnio chcę się czuć kobietą. Czasami. Stosunkowo rzadko. Przecież jestem dzieckiem, tak? Tak?

  Tu powstaje mała rozbieżność.  Bo moim ulubionym programem kulinarnym jest Bitchin’ Kitchen, zachwycam się Ditą von Teese, uwielbiam przeglądać sklepy internetowe ze ślicznymi sukienkami w stylu pin-up, w drogerii zawisam nad lakierami do paznokci, eyelinerami i szminkami, których zazwyczaj i tak nie zamierzam kupić. Lubię blogi girl-powerowe, lubię czytać o kobietach pewnych siebie, niezależnych, silnych. Uwielbiam Marię Skłodowską-Curie, serio. Nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy – nawet w żartach – słyszę, że miejsce kobiety jest w kuchni, że kobiety nie potrafią prowadzić auta i nie mogą być szefami.  Ostatnio nawet ćwiczyłam do fitnessowych filmików na YT, słuchałam Ellie Goulding i P!nk. I to wszystko zdaje się wskazywać na to, że nie powinnam mieć żadnych wątpliwości co do mojej babskości. A jednak staram się wyglądać jak dziecko, nie potrafię uśmiechać się na zdjęciach tak, aby nie był to uśmiech psychopaty,  nie znoszę takich zwyczajnie romantycznych filmów o oklepanej kompozycji, jeszcze bardziej nie znoszę komedii romantycznych! Trzymam się z dala od dekoltów, których nosić nie cierpię, zawsze używam tylko jednego kosmetyku do makijażu oczu na raz. Nie jara mnie publikowanie swoich zdjęć gdzie się da, nie mam photobloga, konta na instagramie, nie jestem dziką łowczynią lajków…  Może po prostu jestem normalna? Czy raczej odpowiednio dziwna…

  Teraz trochę poważniej. Mamy XXI wiek. Wydawać by się mogło, że to czas tolerancji, równości kobiet i mężczyzn, i… cielesności. Zastanawiałam się nad tym ostatnio i doszłam do wniosku, że jako społeczeństwo jesteśmy jedną nogą w wyzwoleniu, zachwycie nad ciałem, ciekawości, a drugą w średniowiecznej pogardzie dla tego, co z ciałem związane. Szczególnie z ciałem kobiety. Z jednej ciężko znaleźć teledysk bez cycków i tyłków, i nawet nie mówię o popowej papce, ale również o ambitniejszej muzyce. Ciało jest pokazywane. W różnym kontekście. Bo Miley Cyrus chodzi o coś innego w „Wrecking Ball”, a Jaredowi Leto chodzi o coś innego w „Up in the Air” i sądzę, że to oczywiste, dlaczego pierwszy wymieniony przeze mnie teledysk budzi mój niesmak, a drugi nie. A jednak znajdą się osoby, które nie zwracając uwagi na treść, oburzają się formą. To chyba ludzie pełni kompleksów, niepewni siebie, nieznający siebie i żyjący w jakimś dziwnym strachu przed własnym ciałem. Ludzie, którzy swoimi sądami mogą zniszczyć pewność siebie i poczucie zgody z samym sobą u innych. Nie wiem, trzeba umieć określić, co jest smaczne, a co nie. Co jest skromne, a co nie. Co jest dopuszczalne, a co nie.

Szczere Kocisko