Szczere Kocisko

  Nigdy nie rozumiałam ludzi, gdy mówili, jaką pomyłką jest gimnazjum, jakie straszne rzeczy się tam dzieją, jak się nikt niczego tam nie uczy. Nie chodzi o to, że jestem ślepa, nie. Zawsze zdawałam sobie sprawę z rzeczy, które tam spotykały… innych ludzi. Ale nie mnie. Żaden nauczyciel się na mnie nie uwziął, nikt mnie nie gnębił, nie było żadnych większych konfliktów wewnątrzklasowych. Zupełnie miła odmiana po podstawówce, prywatnej podstawówce. Paradoksik.

  A potem przyszło liceum. I chyba przestaje lubić chodzenie do szkoły… Nie chcę po raz kolejny wyżywać się na tej mojej cudownej, wyjątkowej, osławionej placówce. Wydaje mi się, że chodzi mi o szkołośredniość w ogóle. O widmo matury i dorosłości. O ludzi zachwyconych inwestycjami w przyszłość, kompendiami, korepetycjami, zbiorami zadań, którzy cały ten swój zachwyt muszą później odreagowywać na lekcjach, no bo po co uważać? Doczyta się, cudowny korepetytor opłacany z tatusiowych pieniążków dopowie… Szkoła wydaje się chcieć spełniać wszystkie zadanie poza jednym – uczeniem! Takim programowym, na lekcjach, wiecie? Lepsze są imprezy, bale, licealia, wyjazdy, projekty unijne…

  Drażni mnie koncepcja uczenia się do matury. Jak diabli! Moim zdaniem, człowiek powinien uczyć się dla siebie, dla zaspokojenia swojej chęci odkrywania, poznawania, rozwijania się. Dla przyjemności. A nie dla papieru. Rozumiem – bez odpowiedniego wyniku na maturce nie dostanę się na odpowiednie studia, ale wychodzę z założenia, że jeśli staram się być aktywna na wszystkich lekcjach, rzetelnie notuję, odrabiam lekcje, dostaję dobre oceny, punkty, czy cokolwiek, to z jakiego magicznego powodu miałabym nie dać rady na maturze. Skoro nawet formułki rozwiązywania zadań na „egzaminie dojrzałości” są nam wciskane na lekcjach… Nie tylko uczniowie wychodzą ze złych założeń. Poza tym, im można wybaczyć  - to tylko uczniowie. Gorzej, że duża część belfrów również nie wierzy w żadną edukację poza tą, której efekty mają być wyrażone jedynie wysokim wynikiem z maturki. Serio, to jest takie ważne? Naprawdę? Matura - nie zapał, chęć, rozwój?

  Najbardziej śmieszą, czy może wzburzają, mnie sytuacje, w których instytucja, która spełnia swoje zadanie i produkuje rzesze przyszłych studentów dobrych uczelni, nagle boi się, że wypadnie gorzej i spadnie ze swojego podium, na którym zdążyła się zadomowić… I wprowadza system zajęć, na których można się uczyć, dostawać zadania domowe i kontaktować się ze „specjalistami pierwszej próby” zwanymi kiedy indziej nauczycielami. Istnieje już instytucja podobna do tego! Wiecie, jak się nazywa? Szkoła! Rusza szkoła w ramach szkoły. Szkoła po szkole. Perspektywa nauki dodatkowo, dłużej, popołudniami, najczęściej z tymi samymi nauczycielami i nagle wszyscy dostają szału, i uznają, że to świetny pomysł.

  Nie zrozumcie źle podłoża mojego zdenerwowania. Nie mam nic przeciwko dodatkowej nauce, jeśli komuś jest potrzebna. Nie mam nic przeciwko pogłębianiu wiedzy z interesujących kogoś przedmiotów, lub uzupełniania jakichś braków. Ale, że bardzo lubię organizować ludziom życie, krew mnie zalewa, gdy widzę takie marnotrawstwo czasu – niewykorzystywanie potencjału zwyczajnej lekcji i organizowanie kolejnych lekcji, na których pewnie też się znajdą ludzie, którzy tak naprawdę nie będą chcieli się niczego nauczyć… Serio, czasami wystarczałoby wykorzystanie tego, co się już ma. Czy nie?

Szczere Kocisko

Natalia ma haka na raka!