Szczere Kocisko

  Internet to wyjątkowe miejsce. Siedlisko hejtów, kotów, inspiracji i pożeraczy czasu, toteż nie mogło złożyć się lepiej. Zmęczone bezwartościowym pożeraniem czasu Kocisko postanowiło się wypowiedzieć na temat hejtów i zainspirować może kogoś, kogokolwiek w gruncie rzeczy, do zmiany perspektywy.

  Często mam wrażenie, że powinnam mieć monopol na złośliwość. W końcu umiejętność skierowania wobec niczego niespodziewającej się osoby drobnej uszczypliwości w taki sposób, aby „ofiara” uśmiechnęła się i podziękowała za komplement, nie bierze się znikąd. Do tego potrzeba łyżki szczerego uśmiechu, szczypty nieśmiałości, odrobiny inteligencji i trochę dobrych intencji – wiecie, tak do smaku. Ci, co już w pewnym stopniu poznali tajemnicę kociej niechęci do ludzi, puszkowo-okruszkowego sceptycyzmu i uroku godnego Kici Rożek z filmu o kultowych klockach Lego (Kto nie widział, niech leci do kina. Naprawdę, to jest ten przypadek, w którym warto przesiedzieć 2 godzinki, będąc otoczonym przez chmarę sześciolatków!), wiedzą, że każdy kot i każdy twór kotopodobny lubi od czasu do czasu rzucić hejtem. Ale na Latającego Potwora Spaghetti! Umiejętnie!

  Czuję się bardzo no-może-nie-aż-tak-bardzo zawiedziona, gdy widzę, że moi bliscy znajomi nałogowo lajkują na Facebooku stronki typu „Beka z Ask.fm”, „Beka z fanek Kwiatkowskiego”, „Beka z nastolatek”, „Beka z bogatych dzieci Instagrama”. Beka z was, ludzie. Nie dla tego, że wyrażacie swoją opinię, nie dla tego, że odważacie się czegoś nie lubić, ale dla tego, że w ten sposób torpedujecie nie cudze a swoje działania. Celowe wystawianie się informacje dotyczące osób/rzeczy/zjawisk, które was wkurzają, nie jest dobrym pomysłem na szczęśliwe życie, serio. Więc gdy widzimy, że ktoś dąży do absolutnego zaspamowania naszej tablicy na Facebooku piosenkami wykonawcy, który nas drażni, to nie wdajemy się w moralizatorskie dyskusje, mające na celu przekonanie rozmówcy, że słucha skończonego gówna, ok? Zamiast tego, można delikwenta kulturalnie usunąć ze znajomych, a przy najbliżej okazji niepostrzeżenie zepchnąć ze schodów albo chociaż sobie to ze szczegółami wyobrazić? Czy tak nie byłoby lepiej?

  Lubię nie lubić. Każdy czasem lubi nie lubić, być złośliwym, wrednym. Ale warto lubić lubić. Nieważne, przecież nie o to mi tu chodzi. Wiecie, lubię czasem ponarzekać, powiedzieć, że kogoś nie lubię, sprzeciwić się, kłócić o losy żyraf na lekcjach biologii. Ale robię tylko w sytuacji, gdy „antygen” sam pojawia się na mojej drodze. Wtedy hejt jest jedynie reakcją odpornościową, która ma zapewnić mi cudowną homeostazę. Wiem, że łatwiej jest stwierdzić, co nam nie odpowiada, niż co nam odpowiada, ale kurczę, chyba źle jest tworzyć swoją tożsamość jedynie na nacechowanych negatywnie fundamentach.

  Niepokoi mnie to, że wszyscy lgną do tych negatywnych pułapek, jakimi są fanpage’e poświęcone organizowaniu rajdów na ludzi, którzy chociaż coś robią oraz to, jak wielu ludzi utożsamia się innymi jedynie za pomocą nienawiści. Bardzo zakompleksieni jesteśmy i nawet konstruktywnie krytykować nie umiemy. Ba! Nawet ocenić siebie jako targetu. Naprawdę, to jakiś kryzys tożsamościowy kieruje te masy w te zakamarki internetów, które nie mogą liczyć na ich pochlebstwa?

Szczere Kocisko