Szczere Kocisko

  Znam strasznie wielu ludzi, którzy uwielbiają nosić kajdany, kłaniać się grzecznie przed katem i bać się. Ten dziwny strach ich motywuje do pracy, bez niego nie czują potrzeby zrobienia czegoś. Kat może przybierać różne formy – może być to wielkie słowo na „M” (nie, nie miłość…), nauczyciel, zobowiązania, robienie wszystkiego „na wczoraj”… Ja działam na zupełnie przeciwnej zasadzie. Robię coś, bo wiem, że zostanę doceniona, nie dlatego, że boję się skarcenia. Lubię robić wszystko przed czasem, planować, porządkować i trzymać rękę na pulsie. Wycofuję się, gdy ktoś mi coś każe, wywiera presję, strofuje. Tylko ja mogę trzymać siebie pod presją, wytykać sobie błędy i być z siebie niezadowolona. Bliscy oraz nauczyciele mają doceniać.

  No i zostałam doceniona. W zeszłym tygodniu bezkarnie byłam nieobecna na niemalże wszystkich lekcjach angielskiego, w tym tygodniu omijają mnie podstawy filozofii, ponieważ od kilku dni toczy się debata, od uczestnictwa w której „poloniści” zostali zwolnieni. Przyszły tydzień spędzę w domu z racji urlopu olimpijskiego, a w mój zeszyt wetknięta jest karteczka od prowadzącej mnie nauczycielki, która zapewnia mi pewną nietykalność do czasu olimpiady. Wydawać by się mogło, że fakt, iż mogę sobie odpuścić odbije się na moich ocenach, że przez moją „olimpijskość” przestanę bawić się w zadanka z grawitacji i liczenie długości cięciwy okręgu. Naprawdę, trochę się bałam, że trudno będzie mi to wszystko nadrobić…

  Okazuje się jednak, że bycie gatunkiem ucznia otoczonym ścisłą ochroną wpływa na mnie naprawdę dobrze. Nagle wyszło na jaw, że mogę dostać 5/5 z odpowiedzi z matematyki, podciągnąć swoje oceny z fizyki, spokojnie ogarnąć biologię i bez żadnego stresu nadrobić wszystko, co było dla mnie wielką niewiadomą. To, że zupełnie nie muszę, sprawia, że naprawdę chcę!

  Paradoksik? Półtora tygodnia przed najtrudniejszym, ustnym etapem olijp-u, nagle znajduję czas na to, by odrabiać lekcję, chodzić na jogę, ćwiczyć w domu, malować paznokcie, podcinać włosy, myśleć nad tym, w co się ubieram i co najważniejsze – rzetelnie przygotowywać się na obronę mojej pracy.

  Cóż mogę powiedzieć. Może czasem warto znaleźć jedyne źródło "presji" w sobie, oddalić od siebie tych, którzy chcą kwestionować naszą wartość i znaleźć ludzi, którzy widzą nasze dobre strony. Wydaje mi się, że nie można daleko zajechać robiąc coś ze strachu przed konsekwencjami, oceną osób trzecich, ośmieszeniem czy przyszłością. To znaczy zajechać daleko można, oczywiście, ale jakim kosztem. Kosztem swojego spokoju, szacunku do siebie, swojego zdrowia?

Szczere Kocisko