Szczere Kocisko

  Czy człowiek naprawdę jest po to, aby być szczęśliwym? Wydaje się, że tak. Z jakiego innego powodu co roku formułujemy postanowienia, marzymy, planujemy, a nawet wpadamy w pułapkę konsumpcjonizmu? Biegniemy za dobrostanem, pragniemy go. A jednak nie umiemy z nim żyć. Serio.

  Postanowienia zwykle nie przeżywają do końca bieżącego roku, pomocne tricki, które powinny już wejść nam w krew, jakoś szybko z niej wychodzą, nie potrafimy zachować tej pozytywnej, uśmiechniętej, wyspanej, spełnionej homeostazy. No nie da się. A to wcale nie jest trudne, tak nie wiele trzeba.

  Powiedzmy, że dobrnęliśmy do momentu, w którym potrafimy utrzymać pokój we względnym ładzie, odratować swoje paznokcie, pić wystarczająco dużo wody, ćwiczyć w miarę regularnie i, co najważniejsze, zdaliśmy sobie już sprawę z tego, że to nie wymaga dużego wysiłku. Ok, co należy teraz zrobić? Hmmm… Może zrównać naszą pracę z ziemią? Zazwyczaj tak robimy. Bo po co ćwiczyć, skoro można grać we Flappy Bird albo po prostu leżeć i gapić się w sufit, albo rzucić się na czekoladę, a potem męczyć się wyrzutami sumienia. No logiczne!

  Wydaje mi się, że osiągnięcie takiej dobrej równowagi jest prawie niemożliwe do osiągnięcia ze względów genetyczno-kulturowych. Wydaje mi się, że treść teorii Freuda o dwóch sprzecznych żądzach, nie jest nikomu całkowicie obca. Jesteśmy łódeczką (ego), która dryfuje po oceanie i marzy o tym, aby dosięgnąć nieba (superego), ale zamiast tego, jest bliska pogrążeniu się w morskiej toni (id) wypełnionej żądzami. Czyli mimo, że lepiej nam być lepszymi, to fajniej i łatwiej jest być gorszymi. Ale i tak cały czas chcielibyśmy być kimś więcej, niż jesteśmy. I marzymy. Jeśli chodzi o kulturowe uwarunkowanie, to wydaje chodzi mi to uwarunkowanie lokalne, charakterystyczne dla naszego kraju i wynikające z jego historii. Nie wiem, w jakim stopniu to funkcjonuje u ludzi w wielu zbliżonym do mojego, jednakże widzę to wyraźnie u ludzi starszych, przyzwyczajonych jeszcze do rzeczywistości PRL-u. Chodzi o myślenie wiecznym niedoborem, czyli wymaganie bezpiecznego minimum szczęścia. Czyli „po co coś zmieniać, skoro jeszcze nie jest tak źle”, „po co kupować to i tamto, jeszcze kiedyś nam zabraknie i będzie nieszczęście”. Jako że czkawka po tym okresie w historii dotyka jeszcze moich rówieśników, myślę, że takie myślenie też – w jakimś stopniu – jest powodem, dla którego ludzie „nie chcą, aby było im za dobrze”… Samo stwierdzenie, że jest komuś za dobrze, okropnie mnie drażni. Owszem, jest różnica, między dobrobytem, wygodą i szczęściem, a niemalże sarmackim rozpasaniem. A krytykowanie ludzi za ich dobrostan jest idiotyzmem, bo co kogo to obchodzi.

  W każdym razie, nie zdziwcie się, że kiedy już osiągniecie względną harmonię i będziecie chwilowo zadowoleni z życia, zanim się obejrzycie, już będziecie pakować w siebie hektolitry coli, zajmować się zapychaczami czasu i olewać obowiązki i zobowiązania. Ale bez paniki – tak ma być. Bo chodzi o to, by gonić króliczka.

Szczere Kocisko