Szczere Kocisko

  Nie mogę napisać nic, co tak bardzo chciałabym w końcu napisać. Pomysły momentalnie rozkwitają, a kiedy tylko próbuję je przekuć na słowa, ulatują. Spędziłam już dziś kilka ładnych godzin na łapaniu odlatujących myśli i zamykaniu ich w klatkach zdań. Ups, wyszło tak górnolotnie, że chyba zaraz się walnę w twarz za pretensjonalność… A przecież nie o to chodzi.
  Teraz liczy się tylko mój hamak. W prawo, w lewo, w prawo, w lewo. Liczy się zapach żywicy spływającej po pniach rannych drzew i woń kwiatów, której źródła nie mogę dostrzec. I ptasie trele, i szczekanie psów, i szum samochodów pędzących autostradą, i dźwięk zdezelowanego ciągnika pracującego w polu. Czuję, jakbym zanurzała się w miodzie, powietrze jest gęste i słodkie, a sekundy rozciągnięte.

  Banał, prawda? Sielanka, kicz i moje pocieszne zdziwaczenie. Ale jestem szczęśliwa. W tej chwili nie odczuwam żadnej tęsknoty, niczego mi nie brak, mogłabym przytulić cały świat i życzyć mu na zdrowie. Nie mam ochoty nikogo oceniać, krytykować, złościć się, nie lubić, uciekać lub biec w czyjąkolwiek stronę. Nie opuszczam hamaku. W prawo, w lewo, w prawo, w lewo. Dbam o ten moment.

  Obiecałam sobie, że do końca wakacji nie kupię sobie żadnej niepotrzebnej rzeczy. Nieprzemyślane zakupy ubraniowe odpadają, podobnie jak pogoń za kolejnym lakierem do paznokci w milion piętnastym odcieniu fioletu lub granatu. Dlaczego? Po pierwsze, z jasnych wszystkim względów finansowych. A poza tym? Po prostu chcę być bardziej, mocniej, lepiej, prawdziwiej. Nie chcę potrzebować rzeczy ani znajdować w nich chwilowego pocieszenia.

  To czas braku potrzeb. Czas nadrobiony. Czas zyskany. Czas poszukiwań. Jakich? Muzycznych, filmowych, literackich. Bogaty w godziny spędzone na przeszukiwaniu Spotify w celu odkrycia kolejnego niszowego zespołu, o którym nigdy nie słyszałam, odwiedzaniu lokalnego kina studyjnego, w którym można trafić na takie perełki, jak opisywany przeze mnie nie tak dawno „Czerwony i niebieski”, wycieczkach – tych dalszych i całkiem bliskich lub siedzeniu w parku i obserwacji  słów, gołębi i ludzi.

  To także czas tworzenia, szukania drogi i pielęgnacji pomysłów. Cały czas próbuję coś pisać. Próbuję – sama nie wiem, z jakim skutkiem. Mam na oku kilka konkursów literackich, może warto byłoby spróbować…

  Mama mówi, że mam uczyć się spontaniczności.

Szczere Kocisko

PS.  Wpadłam ostatnio na kilka stron internetowych, które są warte Waszej uwagi, jak sądzę. Będę dobra, podzielę się!

Factsie

Unplug the TV

TED

Free Rice - "gra" opierająca się na wskazywaniu wyrazów bliskoznacznych. Niby nic takiego, ale każda dobra odpowiedź to 10 ziarenek ryżu dla głodujących. Nie pytajcie mnie jak, przeczytajcie na stronie :)
No i oczywiście Piotr Mazurski i Michał Kwiecień! Chłopaki przeszli do finału i macie w tej chwili możliwość obejrzenia "odcinka pilotarzowego" ich kanału! Łapki w górę kochani!