Szczere Kocisko

Czepiam się. Upierdliwie łapię za słówka. Wszystkich – speców od reklam środków czystości i suplementów diety, znajomych, przemawiających urzędników. Także nauczycieli. Właściwie, ich w szczególności. Trzeba mieć coś od życia, jak już się je spędza w szkole. I żeby nie było – nie czepiam się byle czego, nie naśmiewam się, nie jestem złośliwa. Ale czasem coś się aż prosi. Jakieś „w każdym bądź razie” czy „i ta komórka jest w tym momencie komórką, która…”, tego typu kwiatki. Jednak ostatnio ubodła mnie jedna, niezwykle popularna i często wykorzystywana przez nauczycieli fraza, nad sensem której nikt się nie pochyla.

Jeśli napiszecie mi tak na maturze! A spróbujcie mi tak zrobić! Nie chcę, żeby mi to ktoś w ten sposób rozwiązywał! Mi, mi, mi, mi!

Mam rozumieć, że uczeń pisze maturę nie dla siebie, ale dla swojego belfra? To nie chodzi przypadkiem tu o papierek, za okazaniem którego możemy lub nie możemy iść na te, czy inne studia, tylko o dobre samopoczucie nauczyciela, jego świadomość, że umiejętnie wykonuje swój zawód? O, no nie wiem, honor szkoły, który z jakiegoś, bliżej nieokreślonego powodu winniśmy bronić?

Ach, jak dobrze to w końcu wiedzieć!

Nie przypisuję maturze praktycznie żadnej wartości. Myślę o niej tak samo, jak o sprawdzianie, który po prostu muszę napisać, aby pokazać komuś, że już umiem to i to, i tamto. Bo rzeczywiście, ludzi uczących się, aspirujących do zdobywania wyższego wykształcenia, jest sporo i ciężko byłoby selekcjonować ich, gdyby trzeba było poznawać ich osobiście i tą drogą sprawdzać ich wiedzę. Uważam przy tym, że lepiej sprawdzałyby się egzaminy wstępne na konkretne kierunki. To wymagałoby trochę więcej determinacji i trochę mniej YOLO, a determinacja wydaje mi się konieczna, jeśli ktoś chce się rzeczywiście czegoś nauczyć. Głęboko w to wierzę i zdaję sobie sprawę z własnej naiwności.

Odpowiadaliście kiedyś na pytanie, kim jesteście i czego chcecie? U nas, na polskim, odpowiadaliśmy. W kontekście „Gadających głów” Kieślowskiego i choć to w zasadzie informacja nieistotna, polecam. I wiecie, zszokowały mnie odpowiedzi , które miałam okazję usłyszeć. Już wyłączając to już z kontekstu Kieślowskiego, bo nie lubię gadania, że kiedyś ludzie byli szlachetniejsi, altruistyczni, obdarzeni wielką mądrością. Otóż gros osób odpowiadało „jestem maturzystą i chcę dobrze zdać maturę”. I pewnie było to poniekąd wynikiem choroby zakaźnej zwanej tumiwisizmem, bo taka odpowiedź absolutnie nie wymaga myślenia, ale…

…co, jeśli ktoś tak na poważnie? Jeśli ktoś definiuje siebie wyłącznie przez pryzmat jakiegoś testu, tylko dlatego, że wszyscy mówią mu, że powinien IM go dobrze napisać? Jeśli ktoś uważa, że oto właśnie matura otworzy mu o-knonaświat (Yes, my father smokes the pipe…), jeśli tylko napisze ją nie sobie, ale komuś, według czyichś poleceń, niemalże czyjąś ręką? Nie widzę tego. Nie widzę w tym przyszłości. Nie nazwę się maturzystką i nie będę „im” niczego pisać. Po prostu zdam maturę.

Szczere Kocisko