Szczere Kocisko

Zrobiłam się ostatnio jakaś antyszkolna. I jasne, można próbować to podpiąć pod zbliżającą się maturę, pod moje domniemane wypieranie się tego, jakobym się nią przejmowała, o zmęczenie wynikające z kiszenia się w jednym budynku trzeci rok. Bo racja, lubię zmieniać otoczenie. Jednakże nie w tym rzecz. Skończyłam wczoraj osiemnaście lat, to wprost idealny moment, aby poskarżyć się na infantylizację edukacji. Tak, tak...

Wyrosłam już, z tak charakterystycznego dla wieku, powiedzmy, wczesnoszkolnego bezkrytycznego uwielbienia kierowanego w stronę nauczycieli. Zapewne wiecie o czym mówię, nie jestem jedyną osobą, która słowa wychowawczyni w szkole podstawowej traktowała śmiertelnie poważnie i zapamiętywała je w takiej formie, w jakiej zostały wypowiedziane, bez żadnych odstępstw, żadnych modyfikacji. Podkreślam, te czasy już minęły. I mam wiele zastrzeżeń, co do tego, co i w jaki sposób mówią nauczyciele.

Pierwsza sprawa – co z tego, że twoją dziedziną nie są nauki humanistyczne? Jeśli masz przekazywać swoją wiedzę komukolwiek, nie ważne, czy chodzi o klasę pełną przyszłych studentów medycyny, czy czegokolwiek innego, czy może jako zdolny uczeń udzielasz komuś korepetycji , dbaj o poprawność wypowiadanych przez ciebie zdań. Mówienie ładną polszczyzną to nie jest jakiś przywilej humanistów, ale obowiązek każdego wykształconego Polaka, czy nie? Jak ktokolwiek ma nauczyć się czegokolwiek z notatek zawierających rażące niejasności i błędy logiczne? No kurde! I nie przyjmuję do wiadomości, że przecież mogę wszystko sobie doczytać w podręczniku i napisać notatkę po swojemu, gwiżdżę na to! Jeśli mam wszystko doczytywać swoje po lekcjach i wyjaśniać na własną rękę błędy popełniane na lekcji przez nauczyciela, w takim razie po co chodzę do szkoły? Żeby się przez kilka godzin dziennie powkurzać? Przecież wysokie stężenie kortyzolu utrzymujące się przez dłuższy czas to nic dobrego…

Nie lubię też, czy robi się ze mnie (i innych uczniów, rzecz jasna) idiotów. Jak inaczej nazwać wyjaśnianie pewnych zagadnień na poziomie delikatnie rzecz biorąc, gimnazjalnym, przy jednoczesnym wciskaniu kitu, że to takie trudne lub że gimnazjum jest z założenia pomyłką. Chyba, że tylko moje nie było pomyłką. Tym gorzej, bo teraz na paru przedmiotach, w klasie maturalnej, uczę się dokładnie o tym samym, o czym uczyłam się trzy lata temu. Mało tego! Ta wiedza jest mo przekazywana w dokładnie ten sam sposób. A pamięć mam dobrą, więc razi mnie to tym bardziej.

Jeśli uczę się biologii na poziomie rozszerzonym i zamierzam w jakimś stopniu związać z nią moją przyszłość, nie mogę się zadowolić żywcem wziętymi z podręcznika do gimnazjum metaforami rzucanymi zamiast naukowych definicji. Dobra, już dam spokój z odnoszeniem całej sytuacji do siebie, ale co z ludźmi, którzy planują zostać lekarzami? Czy naprawdę słuchanie, że „translacja to odczytywanie informacji genetycznej z mRNA i tłumaczenie jej na język aminokwasów” może dać im cokolwiek? Przecież już nawet definicja podana w Wikipedii jest bardziej fachowa. Jeśli nie jest to jakieś wypaczenie, to proszę, co nim jest?

Chcę rzetelnej nauki. Rzetelnie przygotowanych nauczycieli, nie takich, którzy drapią się po głowie zastanawiając się, jak nazywał się dany związek. Nie takich, którzy nadrabiają miną, byciem cool, i żartobliwym dopytywaniem – i co? nie było tak strasznie? nadążacie?

To za dużo?

Szczere Kocisko