Szczere Kocisko

Wiecie, próbowałam nie pisać. Poważnie. Przygnieciona ciężarem obowiązków, jakie spadły na mnie w tym miesiącu, postanowiłam – odpuszczam, niech kocięta głodne czekają, niech zatęsknią, z tęsknotą każdemu do twarzy. Zapytacie pewnie – lub nie zapytacie, bo co was to – jakież to obowiązki spadły na mnie tak dotkliwie, że nie byłam w stanie poświęcić dwóch do trzech godzin w tygodniu na pisanie. Już tłumaczę – okazało się bowiem, że nie tak łatwo zdać z matmy (jeśli czyta to moja wychowawczyni z gimnazjum, pragnę zaznaczyć, że bardzo, bardzo mi przykro!), że pomysły się kończą, że czasem (ale tylko czasem), aby osiągnąć zamierzony rezultat, trzeba jednak trochę popracować, a brodzenie w internecie nie jest (jeszcze) moją pracą. Kocisko odwróciło się ogonem i usiadło do książek. Do dobra, nakłamałam. Przy książkach nie siedziałam aż tak wiele. W październiku przeczytałam tylko cztery pozycje. W tym jedną… tak nie do końca. No, „Zielony dom” mi nie podszedł.

Wyłączyłam się. Olałam rosnący ruch sieciowy na blogu i fanpage’u.  Wystartowałam w turnieju jednego wiersza. Zachorowałam. Spędziłam popołudnie w ambulatorium, obserwując policjantów pilnujących młodocianego w kajdankach i pewną toksyczną rodzinkę. Wybyłam do Włoch, gdzie spędziłam tydzień wart kilku miesięcy w szkolnej ławce (za którą jeszcze nie tak dawno śmiałam tęsknić, uwierzylibyście?). Wróciłam i okazało się, że nie jest tak źle. Nie ma w końcu takiego bałaganu, którego nie dałoby się uporządkować, prawda? I wiecie co jeszcze? Przez cały ten czas coś pisałam!

Bo w jednej chwili okazuje się, że cztery osoby o zróżnicowanym poziomie zażyłości z tobą chcą kilka słów do księgi rocznika. I korektę szkolnej gazetki trzeba zrobić. I wywiad napisać. I że kolejne pół tuzina wierszy wymyśla się praktycznie samo, bo i o jabłku można, i o flegmie. A na angielski dwa artykuły, więc skoro już piszesz, to tak, jak na blogu, a że po angielsku to żadna różnica i tak usłyszysz, że great article.

Niepisanie kompletnie mi nie wychodzi. Niepisanie kompletnie mi nie w smak. I kto by się spodziewał? Na pewno nie polonistka z czasów podstawówki. Ostatnio lubię się ze słowami bardziej, niż kiedykolwiek. I nawet, jeśli się z nimi nie liczę lub moje liczenie się z nimi ogranicza się do liczenia ich liczby, która ustawicznie jest nie taka, jak być powinna (do wyboru: zbyt duża i wymaga niezwłocznej kastracji lub zbyt mała i wymaga rozcieńczenia w roztworze bylejakości).

Dlatego powracam. Na jak długo i z jakim skutkiem? O tym przekonamy się w poniedziałek.

Szczere Kocisko