Szczere Kocisko

Nie zwykłam czekać na święta. Od kilku lat w domu raczej nie przejmujemy się choinką, nie myjemy okien dla jeżusia, kolacja wigilijna nigdy nie odbywa się u nas. Jedynym wyjątkiem był rok, kiedy okropnie nas zasypało i dosłownie nie byliśmy w stanie ruszyć się z domu. I w zasadzie każde odwiedziny u dziadków wypadają podobnie, niezależnie od okazji. Jest jedzenie, rozmowy, herbata, wspominki, słuchane po raz kolejny, ale zawsze nieco zmienione, anegdotki. Standard. I, o ile się nie mylę, w wielu domach wygląda to podobnie. Przy czym nie myślcie, że nie lubię świąt – w niczym mi nie przeszkadzają, a to, że się je obchodzi, jest bardziej oczywiste od pór roku. Szczególnie teraz. Na co też nie zamierzam narzekać, śnieg jest kompletnie niepraktyczny. Wizualnie przyjemny? Tylko przez pierwsze dni!

Ale muszę przyznać – jest przed świętami jakoś milej. Tak, wiecie, w mieście. Zmrok zapada szybko, wszelkie niedoskonałości krajobrazu maskowane są przez kolorowe światełka. To tak, jak z zapalaniem ich w pokoju – dzięki nim nawet rozrzucone skarpetki wyglądają jakoś ładniej. Nie? I te tłumy w centrach handlowych też jakieś milsze. Ekspedientki milsze. Nawet w tych droższych sklepach, szaleństwo!

Święta i bycie miłym to również, a może przede wszystkim, składanie szczerych i nie-zupełnie-nieszczerych życzeń tym najbliższym i najdalszym. I tu zaczyna się mój problem. Postawiona w konieczności złożenia komuś życzeń panikuję. Tak na rodzinnej, jak i szkolnej wigilii, na urodzinach przyjaciół, i wszystkich innych okazjach, których w tym momencie przypomnieć sobie nie umiem. W gimnazjum ułatwiliśmy sobie zadanie – mówiliśmy sobie wszyscy:

- Tego samego!

- Dziękuję, tego samego!

I nikt nie widział w tym jakiegokolwiek kłopotu, było śmiesznie, było naszo. Piekłam dziesiątki babeczek, aby potem móc patrzeć, jak ludzie rozsmarowują je sobie nawzajem na twarzach. Było granie na gitarach i genialne prezenty. Gimbaza była cudowna, ale nie przejmujcie się, to tylko niewinna dygresja.

To nie jest tak, że ja po prostu ludziom źle życzę. Nawet, jeśli kogoś nie lubię, nie życzę nikomu źle! Po prostu. Uważam się wręcz za mistrzynię w mówieniu o ludziach dobrze i ładnie – ta umiejętność wyszła na jaw, gdy przyszło do zbierania opinii do Księgi Rocznika. Okazało się, że nie tylko moi przyjaciele mają zalety, no kto by pomyślał! Ale życzenia to coś, czego nie przeskoczę i doskonale wiem, co jest winowajcą.

Uwaga, uwaga – nieśmiałość!

Nieśmiałość nie pozwala na złożenie bliskim takich życzeń, jakie bym chciała i jakie im tam niewerbalnie składam, bo tak sobie na nich patrzę i od razu boję się, że wyjdzie głupio, nagle jestem pod kolor do barszczu i tylko nerwowo burczę coś pod nosem. Nieśmiałość nie pozwala na wymyślenie na poczekaniu miłych, serdecznych życzeń mniej bliskim. Nie cierpię sztuczności i wolę nie silić się na oryginalność. W efekcie nie silę się na nic, poza… znów, nerwowym wesołych świąt, satysfakcji z pracy/sukcesów/zdrowia/czego tylko sobie zażyczysz.

I najważniejsze – nieśmiałość sprawia, że tak rozpływam się pod wpływem składanych mi życzeń, że nie jestem w stanie nic powiedzieć. Bo jak się tak nasłucham, że mam być dalej taka śliczna/mądra/zdolna/dobra/kocia i odnosić sukcesy, to, och, czegóż więcej chcieć od życia?

Wiec zwracam się z prośbą i apeluję – jeśli składam zupełnie nieudane życzenia, w odpowiedzi na Wasze – takie kochane, pełne ciepła i serca – to możecie być pewni, życzę  Wam jak najlepiej! Jeśli palę buraka – to samo! Jeśli głupio się szczerzę – a jakże, jesteście najlepsi! Postanowienie noworoczne – nauczyć się składać życzenia. Kiedyś by w końcu wypadało!

Szczere Kocisko