Szczere Kocisko

Ze wszystkich moich strachów, najbrzydsze i najpospolitsze ciągle mówią mi „za mało”. Bawi je to, okrutne, na szczęście wiem, że nie hulają tylko moim kosztem. Każdemu, w różnych momentach i niezliczonej ilości kontekstów powtarzają te dwa słowa. Za mało.

Za mało robisz. Jest przecież tyle inicjatyw, w które można by się zaangażować. No jasne, będzie ci to w przyszłości niezbędne! Bez tego ani rusz. No przecież ładnie powiedziałaś, że się zastanowisz, tak czy nie? Umieściłaś na liście nazwisko, zostawiłaś maila, przyszłaś na spotkanie, cokolwiek. Jeśli się teraz wycofasz, nikt nie będzie miał wątpliwości – za mało robisz. Przecież wiesz. Za mało.

I za mało się starasz! Kto to widział, sen jest ważny? Spokój jakiś? Co ty! Patrz na tamtą dziewczynę, właśnie pisze doktorat, widzisz? Masę rzeczy pewnie robi i co skarży się? Czy wygląda, jakby się kiedykolwiek skarżyła? Z tym uśmiechem? Żartujesz sobie?

Ooo, chcesz przerwy? Chcesz odjąć sobie ten jeden obowiązek? Odjąć, skreślić, spalić jedno „muszę”? Urocze. Nie zapomnij tylko, że choć mówią ci, że masz przecież prawo i że nie ma problemu, i że oni chętnie, nie możesz potraktować tego poważnie. Wtedy będzie… No, już wiesz jak? Wiesz, jak będzie? Za mało.

Nie, wcale nie nakładam na siebie ani za mało, ani zbyt wiele. Obiektywnie patrząc, utrzymuję idealny balans; świat jest w miarę spójny, bardzo dla mnie dobry i nie mam na co narzekać. Omijam porażki, jem cudownie, dobrze śpię, zachwycam się, zachwycam, zachwycam, inspiruję, zachwycam…

Wydawać by się mogło, że z tak dobrze wyważonym życiem, powinnam być wolna od tych brzydkich, brzydkich strachów. Że powinnam być świadoma, że w sam raz, że daję radę, że się sprawdzam w takich rolach, o jakie bym się do niedawna nie podejrzewała.

Ale to nic. One przychodzą. A ja idę do kuchni i zaczynam robić obiad, ewentualnie, jeśli pora już niejedzeniowa kładę się na łóżku i całkiem bezboleśnie pozwalam się kołysać upływowi czasu. Odchodzą. Ale wiem, że jutro, pojutrze, za tydzień wrócą. Zawsze wracają.