Szczere Kocisko

Ustawicznie czuję, że mam problemy z opanowaniem sytuacji, ogarnięciem się, tudzież ogarnięciem rzeczywistości. Czułam to trzy lata temu, na początku liceum, podczas projektu z historii, czułam to dwa lata temu podczas pisania swojej pracy olimpijskiej (do której cały czas wracam, chcąc odświeżyć sobie informacje o rodzajach pamięci – szaleństwo!), czułam to rok temu, gdy matematyka postanowiła pokazać, że jest rozszerzona, a fizyka – że współczesna. W rzeczywistości jest tak, że sama sobie każę wierzyć w te problemy. Edukacja ma to do siebie, że w jej świetle tak naprawdę nikt nie jest wyjątkowy. Trzeba to sobie uzmysłowić. Bo halo, wszyscy, będąc w obrębie jakiejś grupy, dostajemy takie zadania, jak reszta. Choćbym nie wiem, jak bardzo, chciała robić za zapracowaną Poświatowską, moje zapracowanie jest niewykraczające poza przeciętną wartość dla zbioru, do którego należę i niewspółmierne do przyjmowanej przeze mnie pozy. Wszystko siedzi w głowie. Ale nieważne.

Rzecz w tym, że poradziłam sobie zarówno rok, dwa, jak i trzy lata temu. Pamiętam, że każdy z tych kryzysowych momentów kończył się sukcesem. Że dawałam radę, a nawet więcej, i to na wszystkich płaszczyznach. Że chodziłam dodatkowo na jogę, że w liceum było jednak nieporównywalnie więcej godzin zajęć i jakoś się żyło. No dobrze, zdarzały się bardzo ciężkie momenty, bogate w krwotoki z nosa i pragnienie rzucenia wszystkiego w cholerę, ale wiem przecież, że to nie było konieczne. Że można było zdrowiej, lepiej, spokojniej, radośniej, bez nerwów. Wiem też, że mam teraz o wiele lepszą relację z samą sobą. I fajniejsze życie. Z drugiej strony – teraz doszły rzeczy, które dotychczas nie leżały w moje gestii – zakupy, gotowanie, mycie naczyń. Kursowanie kilka razy dziennie na linii mieszkanie-wydział również zabiera więcej czasu, niż trasa dom-szkoła-dom.

Co powinnam zrobić? Jedyne, co przychodzi mi teraz do głowy to – uczyć się od siebie. Prześledzić, co takiego robiłam i jak, że mi się udawało. Zaciskałam zęby? Bawiłam się w wielozadaniowość? Czy tak, jak teraz, wpadałam w tą dziwną martyrologię i omójbożeniedajęrady? Może po prostu bardzo się starałam i otrzymywałam wymierne efekty? Czemu obecnie sprawa nie rysuje się tak prosto?

Pamiętam, że aby czytać, wykorzystywałam każdą wolną chwilę – każde 10 minut przed lekcjami, każde okienko, wszystko. I że starałam się zachowywać równowagę. Zapalać świeczki i utrzymywać swoje otoczenie ładnym. Wiem też, że im więcej mam na głowie, tym lepiej pracuję, wiec lepiej, żebym nie zaczynała odpuszczać, bo wkrótce przestanę chcieć stawiać czoła czemukolwiek.

Znów wskazuję na problem, jaki stanowiły dla mnie pięciomiesięczne wakacje między liceum a studiami. Oczywiście, były super, poznałam dobry kawał Polski, bawiłam się, byłam na (w mojej subiektywnej ocenie) najlepszym koncercie świata. Ale pozbyłam się wszelkich procedur, które tworzyły się ze mnie przez lata. Móżdżek zapomniał, c’est la vie. Tym razem muszę się sama wszystkiego nauczyć.