Szczere Kocisko

  Dobry nauczyciel. Zły nauczyciel. Pomocny nauczyciel. Wymagający nauczyciel. Kelner. Szef kuchni. Mapa. Kompas. Za kim wolicie się opowiedzieć? Kto jest wygodniejszy? Kto lepszy? Czy wygodniejszy, znaczy lepszy i dlaczego nie?

  Zdążyłam już poznać wielu nauczycieli języka polskiego. Tak, skupmy się dziś na języku polskim. A więc, policzmy ilu ich już było. Sześciu? Lubili mnie lub nie, widzieli we mnie cokolwiek albo nie widzieli nic, no może poza dysortografią i talentem do pisania bardzo krótkich (i chyba wystarczająco treściwych) prac. Nawiasem mówiąc, pisane przeze moje wypracowania dziś nie wyróżniają się swoją objętością ani w jedną, ani w drugą stronę, jednak kiedy w podstawówce popularne i chwalone było rozpisywanie się na bite pięć stron A5, ja potrafiłam zmieścić się w jednej z hakiem. Z czasem nauczyłam się stosować oględne krasomówstwo… I zaczęłam być chwalona. Koniec dygresji.

  Bywało, że nauczyciel od razu podawał nam swoją, skażoną osobistym światopoglądem, interpretację wszystkich omawianych tekstów. W ten sposób poznawane treści nabierały na przykład religijnego smaczku, stając się przy tym nie do zniesienia, a pomysły nas – uczniów okazywały się niepoprawne. Innym razem, inny nauczyciel postanowił postawić na naszą kreatywność. I tylko na nią. Wyłącznie. I lekcje przebiegały ciekawie, oglądało się filmy, robiło się projekty, oceny celujące sypały się jak z rękawa. Wiedza? Jaka? Wszystkie braki trzeba było nadgonić  przed egzaminem gimnazjalnym. Następny do kolekcji. W zasadzie następna, bo na razie omawianą teraz lożę zajmowały tylko panie polonistki. Tym razem zajęliśmy się gramatyką, z której mieliśmy największe braki. Nie wiem jak przez kilka miesięcy udało się to nadrobić jednocześnie realizując obowiązujący w trzeciej klasie materiał. Lektur też było sporo i były ciekawe. Miejsce na naszą własną inwencję też się znalazło. I miejsce na zrobienie ze mnie laureatki, na co nikt wcześniej by nie wpadł. Ale czasem było też miejsce na czytanie przed całą klasą czyichś nieudanych prac, czego nie pochwalam. Nie widzę sensu w zawstydzaniu uczniów. Nie tylko uczniów. Nie widzę sensu w zawstydzaniu kogokolwiek! Ale trzeba przyznać, tej pani zawdzięczam wiele. I muszę ją kiedyś odwiedzić.

  W nowej szkole na wejściu spotkałam się z sytuacją, która mnie nie zadowalała. Z traktowaniem języka polskiego jako matematyki. Z wywyższaniem faktologii. Z ocenianiem „z klucza”. I z zasadą „nie podnosimy ręki”, dzięki której wypowiadał się nie ten, który ma coś do powiedzenia, ale posiadacz donośniejszego głosu…  Co mnie to powinno obchodzić? Przecież i tak rozszerzam przedmioty ścisłe. A jednak! Obchodzi! I o ile matematykę na matematyce uznaję, to na polskim chcę się uczyć po humanistycznemu . Nie, nie zamknę się w jednej dziedzinie.

  Teraz trafiłam na jeszcze ciekawszy „przypadek”. Bez jakichkolwiek notatek. Bez lasu rąk. Bez prezentacji multimedialnych, bez monologu! Za to z rozmową… Rozmową? Może kłótnią… Co omawiamy? Bursę, Wojaczka, gadamy o turpistach. Nie będę ukrywać, na początku żałowałam, że wybrałam, czy musiałam wybrać właśnie ten kurs. Najpierw trzeba było przełknąć pozytywizm. Poza tym nie jest tu milutko. Nie jest też łatwo. Nie dostajemy na tacy gotowych odpowiedzi. Czasem nie wiemy nawet jak rozumieć zadane pytanie. Dostajemy wskazówki. Okrutnie zmuszani do myślenia. I to się chyba wielu ludziom nie podoba.  Mi się za to nie podoba, jak mała część ludzi zgadza się na bycie zmuszanym do uruchomienia mózgu… No niestety, przy zdobywaniu wiedzy zjawisko osmozy nie zachodzi.

  Ostatni wspomniany nauczyciel, czy nie tyle sam nauczyciel, co sposób prowadzenia przez niego lekcji budził we mnie na początku wewnętrzny protest. Na pierwszych lekcjach czułam się głupia, plotąca bzdury. Myślałam, że nonszalanckie zachowanie belfra świadczy o tym, że nie warto mnie słuchać. A teraz myślę, że skoro spośród milczącej klasy, jestem jedną z niewielu osób, które mówią… To chyba jednak chociaż czasem mówię z sensem. Czasem piszę z sensem…