Szczere Kocisko

  Ostatnio zastanawiałam się nad dojrzałością. Próbowałam wywnioskować, czym ona jest i co przynosi, niestety bez prostego, klarownego i uniwersalnego wniosku. Można dojrzeć tak po prostu, ale można też dojrzeć coś. Albo doglądać kogoś. Czy te czynności nie wiążą się z dojrzałością? Język polski jest jednak dość logiczny. Mówiąc „dojrzałam to tej decyzji”, może chodzić o przemyślenia, w wyniku których powstały wnioski racjonalizujące wspomnianą decyzję. Im dłużej się nad tym zastanawiam, tym bardziej oczywiste mi się to wydaje. Być może, to wymysł zmęczonego umysłu kogoś, kto ma kota w głowie… Czy na pewno?

  Moim zdaniem dojrzałość z wiekiem ma niewiele wspólnego. Ilu formalnie dorosłych ludzi nie może wygrzebać się ze swojej piaskownicy? Odpowiedzialność za swoje życie i podejmowane przez siebie decyzje jest niestety dla wielu zupełnie niepotrzebną komplikacją, która na dodatek nikczemnie psuje zabawę. Będąc dojrzałym trzeba dojrzeć nie tylko siebie i swoje sprawy, ale również znać potrzeby innych, a przynajmniej mieć świadomość o ich istnieniu. Będąc dojrzałym trzeba czasem umieć rezygnować, przegrywać, odpuszczać. Liczyć. Kalkulować możliwe zyski i straty. Czasem się obawiać. I nie uciekać, mimo wszystko. Bycie bardzo, bardzo poważnym człowiekiem w garniturze też ma się daleko od prawdziwej dojrzałości. Gorączka zdobywania, płaszczyk niepodważalnych tez i badawczych min. Aktorstwo. Sądzę, że niektóre dzieci, takie jeszcze nieskażone konsumpcjonizmem, takie, którym nikt nie kazał uganiać się za prezentami i McDonaldem, są bardziej rozumne niż wielu dorosłych i zdecydowana większość nastolatków. Takie dzieci nie wszystko rozumieją, ale chcą zrozumieć. Ich naiwność wynika z prostolinijności, nieskażenia okrutnymi aksjomatami. Są dobre. Gdyby ludzie się z wiekiem nie zmieniali, stworzyliby prawdopodobnie najsensowniejsze społeczeństwo. Gdyby nie miał kto źle na nich wpływać, wmawiając, że do szczęścia potrzebują czekolady, lalek i wygranej… Mała dygresja.

  Ścierają się ze sobą dwa prądy. Z jednej strony idzie zauważyć dążenie ludzi do zapewnienia sobie przyszłości, chęć osiągnięcia czegoś, zmieniania świata. I to naprawdę zasługuje na pochwałę. Ale dla przeciwwagi, wielu ludzi stara się być skrajnie niepoważnymi. Sama nie lubię powagi, nadymania się. Nie chcę wyglądać jak kobieta, gdy czuję się dzieckiem. Nie będę nosić szpilek, bo wygodniejsze są trampki i  urocze balerinki z wyszytą kocią mordką. A mimo to, czuję, że jestem dojrzała. Podejmuję decyzję, jestem czasem aż nazbyt odpowiedzialna. Ale są też ludzie, którzy na pierwszym miejscu widzą tylko siebie i swoje przyjemności. Którzy muszą się wyzwalać, bo nie zniosą nawet najmniejszego wyrzeczenia. Którzy wmawiają sobie, że najlepiej żyć szybko, umrzeć młodo, nie pozostawić po sobie więcej, niż tylko atrakcyjne zwłoki.

  Och, dlaczego ciągle mam nieodpartą ochotę zbawiać świat?

Szczere Kocisko