Szczere Kocisko

  Chyba nie znam osoby, która miałaby muzykę w głębokim poważaniu. Każdy czegoś słucha, po prostu. Istnieją różne powody, dla których ludzie słuchają takiej, a nie innej muzyki. Dla niektórych liczy się zabawa, sama muzyka jest tylko mało znaczącym tłem, byle „umpało”, było głośno i niezobowiązująco. Inni szukają w muzyce części siebie – analizują teksty, przeżywają w kółko emocje zawarte w utworach, jak zahipnotyzowani wpatrują się w teledyski. Są tacy, którym muzyka towarzyszy w każdej chwili - mają ulubioną piosenkę na każdą okazję, nawet do wiązania butów i ubierania kurtki. Niektórzy tkwią w jednym gatunku, podczas gdy jeszcze inni skaczą z muzycznego kwiatka na kwiatek. Czasem dźwięki mają ukoić, pomóc się skupić, czasami stają się ujściem dla negatywnych emocji, złości, łez. Ja jestem chyba gdzieś pomiędzy kilkoma z tych grup. Szanuję klasyki, ale nie boję się nowości. Ciągle słucham zespołów, które uwielbiałam w podstawówce, ale często sięgam po utwory, o słuchanie których nie podejrzewałabym się do niedawna. Czego innego słucham „do windy” – kiedy mam rozwiązać trudne zadanie lub grać w Minecrafta, czego innego gdy chcę się zmotywować i cieszyć, czego innego kiedy cierpię, pluję jadem i płaczę. Czasami mogę przeboleć słaby instrumental, czy wokal, jeżeli tekst mnie poruszy. Choć twierdzę, że przesłanie muzyki jest najważniejsze, zdarza mi się słuchać czegoś sprzecznego z moimi przekonaniami (jakkolwiek to zabrzmi), jeśli dźwięki okażą się tego warte. No i nie lubię, gdy ludzie, których nie lubię, słuchają MOJEJ muzyki. Jak mogą? Przecież te dźwięki, te teksty, te emocje należą do mnie, są w moim życiu. Tu wkracza temat słuchania muzyki na żywo. Do koncertów podchodzę w bardzo dziwny sposób – to dla mnie okazja to śpiewania, utożsamiania się z wokalistą, zdzierania gardła bez narażania się na ocenę ze strony kogokolwiek. Najbardziej w koncertach przeszkadzają mi ci ludzie w około. Najchętniej znalazłabym się na scenie, zamiast wśród nich, ale chyba mi nie dane.

  Muzyka jest niezwykle ważna. Ale  to również dość kontrowersyjny temat. Dlaczego tak często zdarza nam się wykluczać kogoś właśnie ze względu na nią.  O ile rzeczywiście: ludzie, którzy znajdują szczęście słuchając disco polo, czy popowej papki podawanej z Esce nie zyskują mojego uznania, to nie rozumiem wykluczania niektórych zespołów z kręgu tego, czego nie wstyd słuchać, jeśli nie wstyd słuchać bardzo zbliżonych rzeczy. Pokręcone, tak. Wszystko, co zostanie odpowiednio określone, nazwane oryginalnym, dobrym znajdzie wielu amatorów, podobnie jak wszystko, co dorobi się jakiejś negatywnej łatki, będzie wyśmiewane i sprowadzane do roli idoli dziewczynek z podstawówki/gimby.

  Zastanawiają mnie dwie rzeczy. Pierwszą jest zjawisko wyśmiewania muzyki, która niegdyś wzruszała, podobała się, uznawana była za fajną. Rozumiem – wyrośliście z tego, ale czy to jest powód, by tępić ludzi, którzy „jeszcze nie wyrośli”? Serio, kto dał komukolwiek prawo do stwierdzania, kiedy i z czego należy wyrosnąć i do którego momentu w życiu można się do czegoś przyznawać. Nie rozumiem też zachwytu nad tym, co starsze. Według tej zasady prawdziwi „znawcy” muzyki powinni zatrzymać się na dźwiękach epoki brązu, ewentualnie na muzyce  średniowiecznej, czy w najgorszym wypadku renesansowej. Naprawdę, całokształt muzyki w tych latach 70-80-90., na które zżymają się rasowi hejterzy, nie jest lepsza o tej dzisiejszej w takim stopniu, jak się zwykło uważać. Oczywiście, są zespoły przełomowe, cudowne, ponadczasowe. Wiem. Uwielbiam. Chronię przez zapomnieniem. Ale w czym kolesie z blond tapirami na głowach, w obcisłych, świecących portkach, niegardzący autotunem są lepsi od dzisiejszych gwiazdorków? Tak, chcę zasiać ferment.

  Kolejna sprawa. Może trochę bardziej kontrowersyjna. Pamiętacie ten wpis, w którym porównałam Wielką Improwizację z „Dziadów” do dzisiejszego rapu? Teraz popełnię stwierdzenie. Popełnię – bo pewnie wielu uzna to za zbrodnię. Słucham sobie ostatnio różnych rzeczy i odnajduję bardzo ciekawe podobieństwo. Stwierdziłam, że dubstep jest dziedzicem takich gatunków muzycznych jak metalcore, czy deathcore, ewentualnie screamo. Chociaż już screamo jest ich dziedzicem. Sama nie wiem, każdy ma własną klasyfikację. Jednak zauważyłam, ze mózgotrzep, to zawsze mózgotrzep – w niektórych momentach potrzebny, kojący wręcz, pozwalający się wyżyć, oczyścić, cokolwiek. Tym bardziej nie rozumiem scysji pomiędzy fanami „corów” wszelakich i dubstepu. Może nie przyglądają się sobie wystarczająco dokładnie? Jak dokonałam tego sensacyjnego odkrycia? Z pomocą przybył mi Skrillex. Nie jestem jego wielką fanką, jednak zdarza mi się go słuchać. Postanowiłam go wygooglować i… odkryłam, że zanim zaczął „upuszczać bas” był wokalistą zespołu – grającego screamo – From First To Last. Jednakże po kilku latach musiał zrezygnować z „darcia mordy”. Chorował na bulimię, regularne wymiotowanie uniemożliwiło mu dalsze używanie głosu w taki sposób. Tak umarł Sonny Moore, a narodził się Skrillex. Podejrzewam, że zauważył, że może wyrażać siebie w inny sposób. Wykorzystując inne narzędzia, zachował swoją ekspresję.

  Swoją drogą, dlaczego na muzykę tworzoną przy użyciu instrumentów podpiętych do prądu, nie mówi się „muzyka elektryczna”?

Szczere Kocisko