Szczere Kocisko

  Mieliście kiedykolwiek ochotę na całkowite, ostateczne i stuprocentowe załamanie się? Poczucie, że już nie ma sensu walczyć, szamotać się z losem, przeskakiwać przez kolejne kłody. Chęć popłynięcia z prądem, wciągnięcia się w wir wydarzeń lub wir słodkiej bezczynności? Ja tak. Właśnie teraz. Po moim chwilowym wzlocie – najprawdopodobniej spowodowanym zaspokojeniem hedonistycznej chęci posiadania wymarzonych butów – szybko i boleśnie walnęłam o swoją ambicję. Upadek nie skończył się dobrze. Stres zaatakował. Moją psychikę i moje ciało. Nawiasem mówiąc, gdy jestem bardzo zła, czy zestresowana robię pompki i brzuszki, toteż poprawiłam swoją sylwetkę. Nie będę narzekać.

  Zauważyłam, że moje problemy nie były (nie są) zależne ode mnie. Więc chyba na rękę było mi się dołować, smucić, wydeptywać sobie schron głębokości Rowu Mariańskiego, chodząc ciągle w kółko. Dlaczego? Może w ten sposób próbowałam ukryć zadowolenie mojego wewnętrznego leniwca, że nic nadprogramowo robić nie muszę. Przecież tak głupio się przyznać przez sobą, że leniwiec zwycięża. Przecież dziś leniwcowi śmierć i zmywak. I wygląda na to, że nie wiadomo co gorsze. Z moich obserwacji wynika, że młodzi bardziej boją się jednak zmywaka. Nieważne.

  W takich chwilach, gdy jedynym sensownym wyjściem pozostaje przemienienie się w postać ludzkiej poczwarki znanej jako „burrito of sadness”, przychodzą myśli co najmniej filozoficzne. Podważa się sens całego istnienia, jakiejkolwiek aktywności wykraczającej poza wegetację. Nie wiem jaki jest cel czegokolwiek. Celem życia może być złudzenie, że życie ma sens i nie robi to wielkiej różnicy. Perspektywa polecenia w bezsens jest kusząca. Brak skutków, brak potrzeb,  brak działań. To trochę przypomina sytuację, kiedy bardzo staramy się nie ubrudzić, pojawia się jedna plamka i cały nasz plan ląduje… w błocie… razem z nami.

  Przestańmy oszukiwać siebie! Wymyślać, że jesteśmy bardziej szlachetni, niż w rzeczywistości, bardziej umęczeni, dotknięci niesprawiedliwością, pokrzywdzeni, niedocenieni, a przecież tacy lepsi, zasługujący na więcej. Przestańmy udawać, że to wszystko wymyka nam się z rąk, upada i roztrzaskuje się, bo bardzo możliwe, że kusimy los i najgorsze czyha tuż za rogiem, aby pokazać, jak bardzo się myliliśmy. Przestańmy odtrącać pomoc, jednocześnie o nią tak rozpaczliwie wołając. Przestańmy odkładać odpowiedzialność na później – czemu ciągle odraczamy swoje ułaskawienie? Czy lepiej być niepewnym, pozbawionym możliwości i chęci do działania więźniem własnego lenistwa, strachu, konformizmu? Nie, to bez sensu, gdybyśmy mieli trwać wiecznie w bezruchu, moglibyśmy się bez trudu wprowadzić w stan anabiozy. A nie możemy, wyciągnijmy więc z tego wnioski.

  Czasem trzeba się zatrzymać. Czasem trzeba puścić wszystkie emocje wolno, dać ujście łzom i tłumionym w sobie wykrzyknieniom. Czasem trzeba coś zawalić. Zobaczyć, że przegrana nie jest końcem świata, jedynie końcem jednej z rund. Trzeba doświadczyć tego wszystkiego, by się podnieść.

  Wyjdź spod tej bezpiecznej pierzyny, ileż można?! Odgarnij grzywkę i wyłącz tę muzykę. Albo nie, muzykę zostaw… Ogarnij się, Kocisko! Jak dobrze, że za niecały miesiąc idziesz na te podstawy filozofii. Myśleć zaczniesz. Może…

Szczere Kocisko