Szczere Kocisko

  Antynomia. Wiecie, takie dwie przeciwstawne racje, z którymi można się zgodzić… jednocześnie. Dowód na to, że nie ma jednej prawdy. Ale czy ktokolwiek potrzebuje na to jakiegoś dowodu? Nieważne. Mówi się, że warto myśleć co się mówi. Albo warto mówić to, co się myśli. Oczywiście zgadzam się z obydwoma ze zdań. Dlaczego? Cóż, to zależy od sytuacji, w której się znajduję. O mój bobrze! Czy to znaczy, że Kocisko jest fałszywe, okropne, straszne, złe i dostosowuje się do sytuacji?! Ze stuprocentową pewnością mogę odpowiedzieć jedynie na ostatni „zarzut”. Twierdząco. Na resztę chyba brak mi dystansu; osobami, które najmniej trafnie nas oceniają jesteśmy my sami. Bez kupy, Sherlocku…

  Panuje moda na bezkompromisowość, szczególnie widoczna w Internecie, gdzie jeden z drugim jest w stanie obronić swoje obraźliwe teksty wobec innej osoby jednym, prostym stwierdzeniem: „Mam prawo mówić, co myślę”. Popularne jest również pojęcie asertywności – jaka szkoda, że jest ono nagminnie gwałcone przez osoby, które nie znają jego znaczenia. Bo na tę cechę (właściwie zespół cech) składa się również umiejętność przyjmowania krytyki, elastyczność zachowania, wrażliwość na innych ludzi. Dodatkowo, moim zdaniem asertywność powinna służyć obronie swoich zasad wobec czyjegoś braku zasad, nie na odwrót.

  No dobra, sama nie lubię ludzi fałszywych. Nikt nie lubi. Tylko, że bardzo często, gdy ktoś okaże się wobec ciebie fałszywy, odpłacasz mu dokładnie tym samym. No nie mów, że nie. Proszę, nie denerwuj się, bo wobec tego, co przeczytasz za moment, to był pikuś. Uważam, że dostosowywanie swojego zachowania, temperamentu, sposobu mówienia i nazywania rzeczy jest jednym z ważniejszych przejawów dobrego wychowania. Z którym akurat miewam problemy – czasami nie umiem wyłączyć opcji „zawstydzone dziecko” przez co bywam oschła, mało swobodna i nie potrafię sobie zjednać ludzi lubujących się w egzaltacji. Ale przynajmniej daleko mi do wazeliniarstwa. W każdym razie (jednak) nie przepadam za ranieniem ludzi i nie zamierzam być dla kogoś niemiła, bo-coś-kiedyś-jakoś-i-ta-osoba-jest-bee. Dlatego staram się być miła (wyłączając te przypadki, w których nachodzi mnie ochota na bycie okropną lub po prostu okropny humor)– czy to już fałsz?

  Może kiedyś było inaczej. Może bywa inaczej cały czas. Bo czasem sobie odpuszczam, śmieję się w autobusie, gadam w kinie zdecydowanie zbyt głośno i podskakuję idąc do sklepu. Ale to się chyba wpisuje w moją kreację – kreację dziecka, która a) jest bezpretensjonalna i szczera, b) jest moim manifestem wobec wszechobecnej, wszędobylskiej, wszechogarniającej pogoni za dorosłością.

  Tak, zachowanie, kreowanie siebie, budowanie opinii, cały ten prymitywny PR jest potrzebny. Ale potrzeba też zachowywać się w porządku wobec drugiej osoby. Tu naprawdę da się znaleźć złoty środek. I to jest asertywność, to jest dobre wychowanie, kontaktów interpersonalnych. A nawet więcej – bo buduje nie tylko konkretne relacje z konkretnymi ludźmi, ale i relację ja-otoczenie. Tak myślę, ale może się mylę. Tak się mylę, ale chociaż myślę.

Szczere Kocisko (które ma już roczek)