Szczere Kocisko

  Udało mi się przeczekać sezon świąteczny. Przeżyć. I ze stuprocentową pewnością mogę stwierdzić, że nie lubię dni wolnych, obejmujących więcej, niż trzy dni. W trzy dni da się porządnie posprzątać. W trzy dni da się iść do kina, czy na zakupy. W trzy dni da się coś stworzyć. Obecna przerwa świąteczna wyprała mnie ze wszystkiego, co lubię. Zostałam pozbawiona motywacji, chęci do zrobienia czegokolwiek, poczucia obowiązku, siły do wczesnego wstawania (w wyniku czego mój organizm całkowicie się rozregulował, jestem ciekawa, jak to będzie w szkole…), uśmiechu i zainteresowania czymkolwiek. Najchętniej nie ruszałabym się z łóżka i krzyczałabym na siebie, że marnuję czas. Zapuściłam się, przestałam ćwiczyć, przestałam regularnie jeść, więc chwilami nie jem nic, chwilami rzucam się na słodkości, z normalnym jedzeniem ciężko mi się zmierzyć. Jednym słowem: masakra.

  Choć często okazuje się, że jestem dziwadłem, zastanawiam się, czy taka sytuacja nie spotyka większości ludzi. Czy ludzie lubią święta? Czy święta są szczere? Czy rzeczywiście ktoś znajduje radość i spełnienie w staniu nad pierogami kilka godzin, obżeraniu się do granic zdrowego rozsądku, aby nie zrobić komuś przykrości, dostawaniu niepraktycznych i niepotrzebnych prezentów, składaniu życzeń osobom, których w sumie nie zna, praniu mózgu do znudzenia tymi samymi wkurzającymi piosenkami? Nie wiem. Ja tego nie kupuję…