Szczere Kocisko

Miałam pisać zupełnie o czymś innym. Od kilku dni wiłam z swojej głowie plan, według którego powinnam teraz pisać o deprawacji fasolek (nie pytajcie… albo pytajcie!), poczuciu zwolnienia z myślenia i równania do najgorszych. Dotarło do mnie jednak, że jak na tak mały, niepozorny i nieznany blog, temat niemyślenia, nieszczęścia ludzi mądrych i tryumfu ograniczonego umysłu pojawiał się wyjątkowo często. Swoją drogą najczęściej wyszukujecie tego bloga za pomocą fraz „geniusz nieprzystosowany do życia”, „okres buntu u kota” i „kucyki pony niszczą psychikę”, wiecie? I nie jestem pewna, czy mam się czuć z tego powodu wyróżniona, czy może się nad sobą zastanowić.  

Potykając się o różne znajomości, poznając ludzi szybko i patrząc jak znikają jeszcze szybciej, uznałam, że najlepszą rzeczą, jaką mogę teraz zrobić, jest przyjaźnienie się z samą sobą. Takie porządne, takie celebrowane. Obejmujące chwalenie samej siebie za przepyszną herbatę, za dobrze upieczoną pizzę i w miarę zadbany pokój. To naprawdę niezłe wyjście. Z sobą nie trzeba kombinować, umawiać się na zatłoczonych korytarzach, jestem dla siebie zawsze dostępna i bez krępacji mogę w swoim towarzystwie czytać książkę i pozwalać reszcie świata płynąć nie wiadomo gdzie. Choć nie zawsze się rozumiem i czasem wolę przed sobą uciec, nie myśleć i nie pytać się o nic, jest to przyjaźń warta zachodu. Moje „ja niezależne” jest o wiele bardziej rozbudowaną strukturą, niż „ja współzależne” i już nawet nie czuję potrzeby przejmowania się tym. Tym bardziej, że akceptacja ilości uwagi, którą muszę poświęcać własnej osobie, aby zapewnić sobie poczucie bezpieczeństwa i kontroli nad biegiem wydarzeń, wpływa coraz lepiej na relacje z otoczeniem.

Warto się z sobą zaprzyjaźnić. Warto być dla siebie podporą, drogowskazem, znakiem zapytania. Zadawaj sobie pytania dotyczące tego, czego od siebie oczekujesz. Analizuj oczekiwania, które już spełniłeś i wyciągaj wnioski z tego, co dzięki temu zyskałeś. Patrz wstecz. Podsumowuj. Patrz przed siebie i wyznaczaj sobie kolejne cele. Kroki. Pokonuj każdy z nich z namaszczeniem. Twórz się, buduj swoją osobowość, przypatruj się ludziom i pozwalaj im nauczyć cię czegoś. Pozwól czasem, aby ktoś był twoim architektem, wybieraj, inspiruj się. Twój los nie jest zdeterminowany, sam go tworzysz. Tworzą go twoje wybory. To, co zaniedbujesz i to, o co dbasz.

Okazuj wdzięczność. Wszystkim, którzy na nią zasługują. Mamie, przyjaciółce, drugiej połówce, każdej osobie, która kiedykolwiek wsparła cię dobry słowem, która pomogła ci pozbyć się niechcianych myśli. Te wszystkie elementy – wdzięczność, świadomość, szacunek do siebie, inspiracja, cel – czynią życie przyjemniejszym. Powalają dniom mijać dokładniej, bardziej szczegółowo i obficie w szczegóły. Panować nad własnymi emocjami, niekiedy bardzo sprzecznymi, uczestniczyć we własnym życiu, stać się narratorem własnej historii. Nie żałować, nie załamywać się. Czyż nie brzmi to kusząco?

Szczere Kocisko