Szczere Kocisko

  Przez ostatnie sześć dni udało mi się zwiedzić osiem małych miejscowości i Wrocław, któremu poświęciłam jakieś dwie doby. Nowe Horyzonty, wiecie jak jest. Obłędna wystawa Picassa, Dalego, Goi, na której, nawiasem mówiąc, było zdecydowanie za mało mojego ulubionego Dalego… No cóż, powinnam wziąć poprawkę na to, że jeśli chodzi o temat tauromachii, najwięcej do pokazania ma Picasso, którego corrida fascynowała przecież od dziecka. Ale nie o Wrocławiu, tauromachii czy artystach chciałabym Wam opowiedzieć. Może kiedy indziej, bo owszem, to ciekawa sprawa, na pewno warta uwagi. Ale teraz ma być trochę bardziej personalnie, trochę jak na plotach u przyjaciółki. Chcę z Wami pomówić o tym, co kryje się w moim serduszku i dzięki czemu, z paroksyzmie banału, mój żołądek wypełnia się miliardami motyli. Zakochałam się…

  …w Kłodzku!

  To chyba odpowiedni moment, by rozwiać tę chmurkę uroczaśności, kiczu i romatycznych uczuć. Znikajcie,  odrealnione serca przebite strzałą, grube bobasy uzbrojone w łuki, bukiety róż, nie chcę was tu więcej widzieć!

  Kłodzko. Miasto i gmina w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu kłodzkiego i wiejskiej gminy Kłodzko. Leży w Kotlinie Kłodzkiej nad rzeką Nysą Kłodzką. I jest obłędne! Jak na niewielkie miasteczko liczące niespełna 30 tyś. mieszkańców ma bardzo rozbudowane centrum, wypełnione turystami, kawiarenkami, pomnikami, postumentami, reliktami pruskiej rzeczywistości. Wokół odrestaurowane kamieniczki z rozmaitymi figurami we wnękach, a warto zauważyć, że kamienice z historią to moja architektoniczna słabość. Mimo zauważalnej obecności ludzi i kwitnącej turystyki, Kłodzko nie przytłacza hałasem. Usiąść sobie w ogródku jednej z wielu kawiarni, popijać jaśminową herbatkę i przysłuchiwać się małomiasteczkowemu gwarowi – bezcenne. Albo wliczone w cenę tejże herbaty, więc i tak dość tanio, a jak przyjemnie. Panie stukają obcasami, zewsząd dobiega mieszanina polskiego, niemieckiego i czeskiego, gołębi gruchot, kościelne dzwony. Za rogiem mała, przytulna księgarenka, w której książek niewiele, a ludzi jeszcze mniej, w której pocztówki stoją po 90 groszy, w której zupełnie inaczej, niż w Matrasach i innych Empikach, do których już zdążyłam przywyknąć. Starsi panowie palący fajki. Prawdziwe fajki, nie papierosy. Żadni hipsterzy, choć przez głowę przemyka myśl, że na biurkach w ich domach można znaleźć… no nie wiem… maszynę do pisania? Albo zakupionego w prezencie przez dzieci lub wnuki MacBooka?

  Mam plan. Wpakuję się kiedyś w pociąg, koniecznie sama, i ruszę do Kłodzka. Zatrzymam się gdzieś w pobliżu rynku. Najlepiej na poddaszu. Będę pisać przy otwartym oknie, chłonąc całą sobą to miasteczko. Jadać będę w „Secesji”, bo smacznie, ładnie i zacisznie. I miła pani pyta się, czy smakowało i ostrzega, że wykonanie jakiegoś dania może trochę potrwać. I zwiedzę twierdzę, kościoły, klasztory, muzea, a nawet pokutny krzyż. Bo czemu nie?

Szczere Kocisko