Szczere Kocisko

  Zwykle wydaje mi się, że fajnie jest myśleć. Umieć wnioskować, planować, podawać w wątpliwość, nie być pewnym i surfować na fali uroczych niedomówień. Ale nie może umknąć mojej ani niczyjej innej uwadze fakt, że żadna z tych rzeczy nie ułatwia życia. Nie wierzcie nauczycielom twierdzącym, że myślenie nie boli, nie słuchajcie ich peanów na cześć potęgi ludzkiego rozumu. Albo poprawcie ich – myślenie jest zajęciem fascynującym i potężnym, ale tylko, gdy myśli się w kategoriach abstrakcyjnych, oderwanych od rzeczywistości. W prawdziwym świecie łatwo bowiem przekombinować.

  Znamy wielu takich, u których ten mechanizm nie występuje, którzy są radośnie bezmyślni. Więcej szczęścia niż rozumu, prawda? Ale pomyślcie, czy nie jest to całkiem niezgorsza opcja? Taki nieuświadomiony optymizm, robienie wszystkiego na hura, z pozytywnym nastawieniem i bez jakiegokolwiek przygotowania. Jakim cudem to w większości przypadków wypala? Skoro nie wypalają pomysły dokładnie opracowane, rozrysowane i wyliczone, to takie całkiem spontaniczne porywanie się w motyką na słońce nie powinno mieć racji bytu…

  Pomijając przypadki, w których głupota ludzka prezentuje nam swoje popisowe numery, a nasi bezmyślni bliźni pakują się w tarapaty na własne życzenie i własną odpowiedzialność, może to właśnie zbytnie analizowanie każdego aspektu naszych zadań sprawia, że nie możemy sobie z nimi poradzić. Bo hej, środowisko doświadczalne, jakim jest świat, jest cholernie zmienne, dla nas często wręcz nieprzewidywalne i niejednokrotnie absurdalne (w sumie wszystko dzięki pojawiającym się w rzeczywistości nagminnie innym ludziom), a co za tym idzie, nasze idealnie dopracowane plany stają się wobec nieuchronnej zmiany czynników zewnętrznych nieaktualne.

  Wniosek jaki się tutaj nasuwa nie napawa optymizmem. Rozmyślanie jest nieżyciowe. I chyba zaczynam rozumieć ludzi nieprzejmujących się światem zewnętrznym, którzy są skłonni raczej oszczędzać siły swojego umysłu na próby rozwiazywania paradoksów filozoficznych, analizowanie skomplikowanych w odbiorze dzieł sztuki i poszerzanie horyzontów swojego skupionego na abstrakcji rozumu.

Jako, że ten wpis jest bardziej dla mnie, niż dla was, a jego morał powinien trafić głównie do właściwego adresata, napiszę tylko: nie myśl, tylko leć…

Szczere Kocisko