Szczere Kocisko

  Jakiś czas temu zaczęłam sobie zdawać sprawę z tego, że ogarnął mnie bałagan. Zbyt duża ilość rzeczy naokoło. Przygniatający nadmiar rzeczy. Na początku sądziłam, że chodzi o potrzebę odmiany, że jak już zmieniać swoje życie, to po całości. W efekcie wyrzuciłam połowę gratów, papierów, podręczników, zeszytów i nieudanych prezentów, która przez lata zabierała mi tak zwaną przestrzeń życiową. Reszta została – ot, było mi głupio tak się wszystkiego pozbywać, śmietnik i tak już był wypakowany do granic (nie)możliwości. Okazuje się jednak, że w dalszym ciągu ilość rzeczy w moim pokoju, domu, kosmosie jest zbyt wielka. Ma ktoś na zbyciu czarną dziurę?

  Kiedy byłam mała wolałam chyba myśleć, że czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. To dziwne, dzieci powinny mieć problem z takim rozumowaniem - nie w pełni rozwinięte neurony lustrzane, te sprawy... nieważne. W ten sposób w moim pokoju na pierwszy rzut oka było nieźle, ale wystarczyło zajrzeć na firankę lub pod meble, aby z przerażeniem uciec ku Perwersyjnej – ups! – Perfekcyjnej Pani Domu. To jeszcze nic, pod moim łóżkiem przez lata znajdowały się najprawdziwsze Wrota Piekielne. Jeśli interesują cię straszliwe wizje piekła, najbardziej przerażające jakie tylko można poznać, nie ruszając się ze świata doczesnego, odłóż tego Dantego i zajrzyj pod moje łóżko. Tak ze trzy lata temu. Teraz już nie, teraz rezyduje tam tylko kurz marny. Nie pomylić z puchem…

  Posunęłam się dziś do naprawdę radykalnych czynów, takich, o jakie nigdy bym się nie posądzała. Postanowiłam pozbyć się niemalże wszystkich miśków zajmujących okrutnie przestrzeń w moim łóżku. I to nie z żadnej antypatii wobec miśków, jakże by,  po prostu wkurzyło mnie to, że godzę się na ich obecność bez żadnego celu. Brzmi dziwnie? Może… Ale z utylitarnego punku widzenia, nie ma sensu zapełniać przestrzeni rzeczami całkiem niepotrzebnymi, zawadzającymi wręcz. Może bierze się to we mnie z braku szkoły, może to ze zmęczenia przebywaniem w domu, które paradoksalne narasta ilekroć do niego skądś wracam. Podejrzewam na przykład, że moja dzisiejsza krucjata porządku swoje źródło ma w mojej wczorajszej podróży do Zielonej Góry. Która to podróż sama w sobie żadnego związku ze sprawą nie miała…

  Łatwo jest zauroczyć się przedmiotami. Uwierzyć w to, że są nam do czegokolwiek potrzebne, że nasze życie bez z nich byłoby uboższe. Że skoro możemy, powinniśmy konsumować. Jednak postępując w ten sposób wpadamy jedynie w błędne koło niespełnionych marzeń, kiedy czegoś nie mamy i rozczarowań, kiedy to w końcu zdobędziemy. Postanowiłam zerwać z przedmiotami. Pozostawić przy sobie tylko te, które są mi potrzebne, w liczbie, która jest mi niezbędna. Reszta niech spada. Zaczynam myśleć, że moje mieszkanie w przyszłości, w dorosłym życiu, czymkolwiek ono jest, będzie pozbawione jakichkolwiek elementów dekoracyjnych, kurzących się durnostojek, gadżetów kupowanych kompulsywnie. Wypełnię je za to dobrą energią, harmonią, poczuciem komfortu i bezpieczeństwa. Solidnością i jakością. A wtedy zaproszę was na herbatę!

Szczere Kocisko