Szczere Kocisko

Nie umiem grać w karty. Nigdy nie umiałam i raczej się nie nauczę z racji tego, że postrzegam grę jako dość stresujące zajęcie. Dlaczego? Tak naprawdę, nie mam pojęcia, ale ilekroć ktoś próbował nauczyć mnie grać w makao, remika albo kuku, nie mogłam przestać mylić poszczególnych figur i kolorów. Wychodziłam na głupiutką i się utrwaliło. Raz, kilka lat temu, wspięłam się na wyżyny swojego karcianego intelektu, opanowując zasady gry w oszusta. Z tym, że nie oszukiwałam a co najwyżej myliłam się. Ale wygrywałam. Czasami. Teraz pewnie nie pamiętałabym już, jak się w to gra.

Nie potrzebuję kart. Wolę zwykłą kartkę, choć przyznaję, że najchętniej sięgam po  telefon lub laptop. A bywa tak, że po nic nie muszę sięgać. Wystarczy odpowiedni człowiek obok.

Gram w słowa. Trochę właśnie tak, jak gra się w karty. Albo w szachy, w które nomen omen również grać nie potrafię. Gram w słowa i chyba nie mam tu na myśli standardowej rozmowy.  Lubię to. Strzelanie krótkimi seriami z szybkostrzelnej broni. Oczekiwanie na odpowiedź oponenta. Obezwładnianie go, ośmielanie, stawianie go w sytuacji bez wyjścia. Uciekanie. Celowanie. Strzał. Trafienie. Wygrana. Przegrana.

Tak, bo dość często przegrywam. Chyba nawet zbyt często, jak na pasjonatkę. Sęk w tym, że przez cały pojedynek szanse mogą wydawać się równe, ale wystarczy chwila nieuwagi, bym poległa. Bo niektóry partnerzy do gry w słowa to podstępne bestie. Asy chowają po rękawach, skrywają swój prawdziwy zamysł, ścieżkę, którą chcą podążyć. A ja bywam naiwna i dostaje mi się. Strzał. Uczucie ciepła w żołądku i chłodu w głowie. Następnie płonące policzki. Nerwowy śmiech, coraz głośniejszy i coraz bardziej niepasujący do całego anturażu. Mój śmiech nigdy nie pasuje, ale widać to najlepiej właśnie w takich sytuacjach. Rysa na szkle. Kamień rzucony w wodę. Rozchodzące się naokoło fale. Dźwiękowe. Bez skrupułów niszczą gładką taflę.

Gra w słowa ma wiele twarzy. Bywa lekka, słodka, jak rozkwitające powietrze wiosną, może wprowadzać w stan euforii. Ale nie wolno zapomnieć o jej drugim, okrutnym obliczu. Choć najchętniej bym usunęła je z listy rzeczy istniejących.

Często udaje mi się uwierzyć, że nie jestem dobra w słowa. Że nie potrafię się z nimi zaprzyjaźnić, że wszystkie patrzą na mnie wilkiem. Ale coś mi mówi, że jestem na dobrej drodze, by zasłużyć na ich uznanie. Przyjaźń ze słowami to nie taka prosta relacja.

Szczere Kocisko