Szczere Kocisko

Dyskusje, uwielbiam inteligentne dyskusje! Nie ma nic zdrowszego dla światopoglądu niż porównywanie swojego punktu widzenia, swojej hierarchii wartości i swoich poglądów, z tym, co do powiedzenia mają inni, często (choć nie jest to warunek konieczny) mądrzejsi ludzie. Chętnie rozmawiam ze specjalistami w danej dziedzinie, z pasjonatami, ludźmi, którzy wypowiadają się dopiero wtedy, gdy mają coś ciekawego do powiedzenia. I nawet jeśli nie zgadzam się z nimi, nie chcę ulec ich sugestiom, a ich słowa budzą we mnie wewnętrzny niepokój (czy coś), staram się ich zdanie szanować, próbuję przez chwilę myśleć tak, jak oni, wykorzystując te, co oni, ścieżki.

Cenię sobie asertywność, szczególnie ten jej rodzaj, dzięki któremu uniknąć można utuczenia przez babcię, tańca z podejrzanym typem na imprezie, a także ten, który czasem skazuje na ostracyzm na lekcji, bo ja wolałabym jednak napisać ten sprawdzian trochę wcześniej. No ale, moi drodzy, nie zawsze mi ta asertywność wychodzi. Po pierwsze, dlatego że mało jest we mnie cierpliwości, a sporo neurotyczności i agresji, więc moje próby dyplomatycznego tłumaczenia ludziom rzeczy, których uparcie nie chcą sobie dać wytłumaczyć, kończą się fiaskiem i przemieniają w jatkę. Po drugie – lubię się jarać, być kimś zafascynowana, mieć wzór, zmieniać się pod jego wpływem. No, bo hej, skoro jakaś osoba mi czymś imponuje, dlaczego nie miałabym czerpać z niej tego, co najlepsze? Czyż nie na tym polega autokreacja? Czyż nie tak robią bakterie w procesie koniugacji, transdukcji i biolog wie, czego jeszcze?

I tu się pojawia problem, bo wielu ludzi, inteligentnych, docenianych przez otoczenie ludzi, robi z siebie pomniki. Stawia siebie i swoją rację na piedestale. Swoje lubię i nie lubię. I rozdaje dyspozycje. Śmiej się z „Małego Księcia” – od dawna jest passe, „Buszujący w zbożu” nie ma żadnej wartości literackiej, ot, grafomańskie ględzenie pokroju „Zmierzchu”. Nie czytaj Bursy jeśli skończyłeś gimnazjum, Dehnela też nie, bo przebiera się za panicza. Baczyński? Widzę, że innych poetów gimby nie znajo. Zainteresowałeś się filozofią po przeczytaniu „Dżumy”? Doprawdy, żal mi cię, robaczku…. I nagle okazuje się, że w gąszczu rzeczy, które eksperci lubić odradzają, ba, nawet przyznawać się do tego, jakoby się je kiedyś lubiło, nie pozostaje nic, zgodnie określonego pezez nich wartym uwagi. No, może z wyjątkiem rosyjskich klasyków, jazzu i wysmakowanej ironii.

Jestem w stanie zdzierżyć wiele – pozę na głupiutkie, śliczniutkie dziewczątko, uważanie się za przyjaciela całej populacji, maskę zgorzkniałego hejtera, dwulicowość też bywa nawet urocza – ale pretensjonalność i ten dobrze wszystkim znany ton nieznoszący sprzeciwu, to coś, czego nie przeskoczę. Uważnie słucham ludzi, którzy mają wątpliwości, szukających inspiracji i odpowiedzi na pytania. Ciągle zadających pytania. Tych, co słuchają w zamian, takich, co nie mordują potoczystym monologiem bez zwracania jakiejkolwiek uwagi na rozmówcę. Doceniam niepewnych siebie, mówiących cicho a mądrze. Niepozornych. To od nich można dowiedzieć się najwięcej, tak myślę. Może to dlatego jeszcze nie wygrałam życia? Nawet jeśli, to niewielka strata – nie czułabym się ze sobą dobrze, będąc kimś, kto buduje swoją wartość i swój autorytet, deprecjonując tych nieśmiałych, stawiając ich w roli sługi/fana/niepojętnego ucznia, którego od święta można połechtać w ego i powiedzieć, że ma potencjał; kimś, kto stale i namiętnie uprawia intelektualną masturbację. Dlatego nalegam, nie sugerujcie się opiniami zasłyszanymi z ust takich osobników, nie dajcie zasiać w sobie ziarna wstydu za swoje poglądy, swoje poszukiwania, swoje pomyłki i swoje inspiracje. O!

Szczere Kocisko