Szczere Kocisko

Skłamałabym, mówiąc, że bardzo ze sobą wczoraj walczyłam, aby opublikować wpisu inaugurującego nowy rok szkolny. Ale byłoby to takie małe kłamstewko. Tacie tyci-tyci. Bo rzeczywiście, nie znoszę pisać na sezonowo modne tematy. W święta nie piszę o świętach, w rocznice nie piszę o rocznicach, z wydarzeń dla ogółu granicznych staram się nic sobie nie robić. Ale jednak była we mnie wczoraj mała ochota na to, aby wyrazić swoje nadzieje maturzystki. Nudziłabym, że ten rok będzie taaaki cudowny, ja będę taaaka aktywna i znajdę tyyylu przyjaciół. Całe szczęście, że zwyczajnie mi się nie chciało, bo teraz musiałabym wszystko odszczekiwać.

Za pozwoleniem, zamierzam odszczekać to i tak.

W zasadzie nie zmieniło się nic. Dalej nie ogarniam matmy, dalej nie umiem nie chcę czegokolwiek mówić przed ludźmi. Dalej muszę wydać zdecydowanie za dużo pieniędzy na… wszystko. Bo podręczniki, do ksero, w końcu, bo głupia sałatka w kawiarence jest o 50 groszy droższa, a bidon mi przeciekł i delikatnie zwilżył zawartość torebki, więc od jutra i wodę będę musiała kupować na miejscu. I okazało się, że piję już tyle wody, że nieśmiałe pół litra mi na czas zajęć nie wystarcza. Taki ze mnie pijak!

A właśnie, torebka! W wakacje postanowiłam zamanifestować, że – hej, jestem kobietą – i kupiłam sobie torebkę. Ładną, czarną, zupełnie nieoryginalną i niepraktyczną. I bidon w niej wariuje, a mi morale spada. Ale przecież nie kupię kolejnej, kimże jestem! I tak muszę wydać za dużo pieniędzy na… wszystko. A energią słoneczną i dobrymi chęciami się w przyszłym roku w Warszawie nie wyżywię. A nie widzę innej opcji. Nie chcę widzieć innej opcji.  

Zastanawiam się, co ja w ogóle tu robię. To znaczy nie tu, gdzie obecnie się znajduję. Pisząc to, siedzę w swoim pokoju, spowita mrokiem i ulubionym, fioletowym kocykiem.  „Tu” oznaczało oczywiście „w szkole”. Szczególnie na języku polskim.  Bo skoro i tak musze dostać swoją cudną, tłuściutką, olimpijską szóstkę, mogłabym spędzać lekcje na trzaskaniu #selfie, słuchaniu muzyki i popijaniu tego całego blichtru zbyt słodką kawą. Ale przecież ja wiem, i wy to wiecie, że w życiu tak nie zrobię. Jakże mogłabym przestać się starać. To zbyt mainstreamowe!

No, to się wyżaliłam…

Szczere Kocisko