Szczere Kocisko

Lubię sobie od czasu do czasu zajrzeć w postanowienia noworoczne. Ot tak, żeby zobaczyć, jak mi idzie wypełnianie kolejnych punktów. Ale nie tylko - to również świetny sposób, aby zobaczyć, jak się zmieniam. Bo niektóre z punktów, które w grudniu uznałam za kluczowe dla swojego przyszłego (czyli obecnego) szczęścia, już od dawna są przeterminowane. Ich data przydatności do spełnienia minęła bezpowrotnie, podobnie jak właśnie mija data przydatności do spełnienia tych marzeń/planów/dziwacznych projekcji, które przyszły po nich. Szaleństwo!

Dziesięć miesięcy temu marzyłam o tym, aby robić muzykę elektroniczną. Robiłam muzykę elektroniczną, choć właściwie powinnam napisać, że uczyłam się robić muzykę elektroniczną. Najważniejszym z moich materialnych marzeń było posiadanie klawiatury sterującej i drum padów. Nie wyobrażałam sobie, że mogłabym nie pójść na Moto Racing Show (dla ludzi spoza Gorzowa – to taka impreza motoryzacyjna, na której można oglądać Subaru jeżdżące po moście i palące gumy i zdobyć darmowe Monstery), a kiedy przyszło co do czego, okazało się, że w międzyczasie porzuciłam wszelkie gazowane napoje, w tym energetyki, i wolę iść do kina studyjnego, niż na tego rodzaju imprezę. Dziesięć miesięcy temu nie śniłam nawet o tym, że będę mieć znajomych od rozmów o poezji, znajomych od rozmów o filozofii, znajomych od rozmów o sztuce i że ta liczba mnoga rzeczywiście będzie na miejscu. Dziesięć miesięcy temu nie podjęłabym decyzji o wzięciu udziału w turnieju jednego wiersza, nie myślałabym o partycypacji w slamach poetyckich ani o tym, że być może skończę na studiach w Toruniu. Tak, bo moje „Jaka piękna ta Warszawa, będzie hajs i love, i sława!” też już powoli mija…

Mam wrażenie, że zbyt szybko przechodzimy ze zmianami do porządku dziennego. Marzymy, planujemy, wymyślamy coś sobie i nawet nie jesteśmy w stanie zauważyć, jak ulotne były nasze ambicje. Dlatego lubię wracać, być sentymentalna i dziwić się, jak to wszystko śmiesznie wyszło. Nie mogę, niestety, pozbyć się wrażenia, że każda przeszłość to stracony czas i że przyszłość ma zbyt małą objętość, aby zdołała zawrzeć w sobie choć część moich planów. A potem mija data ważności…

Moim ulubionym płynem jest osobowość. Moja osobowość. I to nie tak, że zmieniam się wraz z otoczeniem, przystając do pojawiających się na horyzoncie ludzi, czy ludzi za horyzontem znikających. Potrzeba zmiany i wizja tego, czego oczekuję od siebie i od świata pcha mnie na różne ścieżki. A potem jeszcze dalej i na boki, i w górę, i w dół. Konsekwentnie pędzę trochę we wszystkie strony. Staram się ciągle czymś fascynować, co czego dążyć, coś uwielbiać i o czymś ciągle myśleć. Chyba jestem zakochana w przyszłości (choć czasem się jej boję).

Szczere Kocisko