Szczere Kocisko

Dziś będzie inaczej. Zapraszam Was na kawę. Jeśli nie pijacie, może być herbata. I ciastko – wszyscy lubią ciastka. Chcę porozmawiać z Wami wielką literą i poopowiadać trochę o sobie, małą. No tak, robię to nagminnie, robię to stale i robię to z rosnącym upodobaniem. Bo lubię siebie coraz bardziej. Na przestrzeni kilku miesięcy fajna dziewczyna ze mnie wyrosła.

Jestem introwertykiem, dla którego głównym i najbezpieczniejszym kanałem wypowiedzi jest tekst. Nie, nie internet, choć to w nim dzieje się cała magia i słowa trafiają do adresata. Internet nie jest dla mnie żadnym innym, fajniejszym, bardziej kolorowym, bardziej ciekawym światem. Jest narzędziem. Mówię tak na wypadek, jakby ktoś miał wątpliwości. Tak, jestem introwertykiem, ale lubię ludzi, lgnę do nich, chętnie poświęcam im uwagę, dbam i cieszę się, gdy czasem okazuje się, że to działa w obie strony. Funkcjonowanie w grupie traktuję trochę jak grę, skomplikowaną rozgrywkę. Bo nie jest mi wszystko jedno, co robię, z kim robię i jaki będzie tego skutek. Planuję. Wyznaczam cele. Nie na zasadzie odhaczania zadań do wykonania i nie po to, aby bezrefleksyjnie zebrać określoną ilość doświadczenia. Raczej po to, aby ciągle się udoskonalać, aby się przełamywać, aby móc się czegoś nauczyć. Aby być świadomą swoich czynów, tego, jak się na mnie odbijają i czy czynią mnie szczęśliwą. I muszę przyznać, że pierwsze dwa lata w liceum rozegrałam źle. I jest mi wstyd, że tak konsekwentnie odpychałam od siebie ludzi. Uciekałam przed wszelkimi konfrontacjami, zachowywałam się głupio i dziecinnie, nie dawałam się poważnie traktować. Pełna kreacja na zagubionego bachorka. Udało mi się - po pewnym czasie przestali próbować…

…a ja zaczęłam narzekać na brak znajomych. No cóż, nieźle się na to napracowałam. I kiedy wszyscy chodzili na szkolne (i pozaszkolne) imprezy, bawili, nawiązywali znajomości, miksowali się między sobą, kłócili, godzili, żyli, ja kisiłam się we własnym sosie, często uderzając w płacz, pełna świadomości, jak bardzo marnuję czas.

Czuję, że dopiero kilka miesięcy temu, dokładniej mówiąc, po olimpiadzie, dojrzałam do liceum. Tak, jakbym gdzieś w konstancińskim hallu u Pallotynów porzuciła wewnętrznego gimbusa. Wybaczcie, uderzyłam w patos, sama tego nie znoszę. Jednakże nie da się ukryć - wydoroślałam, zrozumiałam, w czym jestem dobra i co jest we mnie dobre, zaczęłam się rozwijać. Nauczyłam się uśmiechać się do ludzi, przytulać ich na pożegnanie (tak, to wcześniej był wielki problem), spotykać się, bawić. I poszłam w zeszły piątek na, odbywający się w mojej szkole co roku, bal niepodległościowy, tańczyłam, śmiałam się i w moim odczuciu wyszło fajnie, ale wciąż czuję się mniej pewnie, niż bym chciała. Ciągle okropnie boję się wyglądać głupio. Najchętniej cały czas miałabym przed sobą lustro, by widzieć się w nim tak, jak widzą mnie inni i kontrolować to, bo nie potrafię przejrzeć się w czyichś oczach. Dalej obawiam się ośmieszenia. I podchodzenia do ludzi. Tańczenia. Nie chcę być jedną z tych osób, które są stałymi obiektami drwin (nie udawajmy, że nie ma takich, jesteśmy przecież razem na kawie) i znoszą je jak męczennicy z podniesioną głową i stale próbują się wpasować. Nie chcę też dać wepchnąć się w szereg i zrezygnować ze swojej podmiotowości. Czego więc chcę? Przede wszystkim tę podmiotowość pielęgnować i nadawać jej kształt. Poczuć się swobodnie i pozbyć męczącego poczucia, że ciągle wszystko na marne.

Działam. Mam tu jeszcze kilka miesięcy. I daję radę! Z każdym tygodniem jestem trochę bardziej i trochę lepsza. I mam trochę zdrowsze podejście. Małe kroczki. Do przodu. I chociaż klasa maturalna to dla wielu ludzi czas na uspokojenie się, czas zawiśnięcia nad książkami i rozwiązywania próbnych matur, ja mam inne zaległości do nadrobienia. Nie chcę wyjść z tej szkoły pozbawiona wspomnień.

Aha, pamiętajcie - nie dajcie sobie wmówić, że ludzie są nie dla Was. Że bycie przy nich, między nimi, to dyshonor, jakieś minus sto do inteligencji i całkowita kaszana. Czasem da się ich lubić. Kubek stoi smętnie pusty, idę. Czasem da się mnie lubić. 

Szczere Kocisko