Szczere Kocisko

Felieton. Prawie dwa lata temu poproszono mnie o to, bym napisała felieton. I to słowo brzmiało absolutnie magicznie. Felieton. Oczywiście już wcześniej niejednokrotnie miałam z nim styczność – słyszałam od mamy, że ma do napisania jakiś albo, że w którejś gazecie ukazał się szczególnie ciekawy. I jasne – czytałam felietony. Ale  f e l i e t o n  i  ja?  Czy to możliwe? Jak to możliwe? Co zrobić? Od czego zacząć? O czym? Nie czekając, aż znajdą się odpowiedzi na te pytania, siadłam i napisałam. I od razu po kociemu – złośliwie, kąśliwie, hiperbolizując i podśmiewając się. Poszło. I doszło, to jest, trafiło. Postanowiłam: to ja może się przy tym zatrzymam.

Ale to słowo wydawało mi się za duże. Łatwiej było – wpis, post, coś, cokolwiek, nic – bez zobowiązań machnąć. Można się było za tym schować. Bezpiecznie. Bo wydawało mi się, że za  f e l i e t o n e m  idzie jakaś tajemnicza, bliżej nieokreślona, ogromna odpowiedzialność. Bo to już takie prawie dziennikarstwo. Nie, ja nie piszę felietonów, piszę wpisy.

I nagle zaczęłam słyszeć, że jednak nie. Od nauczycieli, że felietony. Od znajomych, że felietony. Od obcych, że felietony. No bo niby co innego, skoro tak złośliwie i tak subiektywnie. W dodatku lekko. A ja wybałuszałam oczy i jak to, lekko? Bo wcale nie pisze mi się lekko. Gdyby przychodziło mi to z łatwością, pisałabym dwa razy częściej i trzy razy bardziej rozwlekle. W zasadzie, mogłabym stanąć w konkursie na najpowolniej piszącą blogerkę. Choć wątpię, czy zdążyłabym się do takiego konkursu zapisać (żarcik). Już się trochę z tym pogodziłam – piszę powoli. Chyba, że w grę wchodzą silne emocje, czy jakaś potrzeba natychmiastowego podzielenia się z całym światem wszystkim, co w głowie. Tak, jak ostatnio na prywatnym Facebooku w sprawie „Miasta 44”. Ale wiecie, co? Właściwie to nigdzie mi się nie śpieszy.

Dużo łatwiej jest powiedzieć – napisałam opowiadanie, napisałam miniaturę, napisałam wiersz. Bo nawet jeśli wyszło beznadziejnie trzeba przyznać, że ta kupka gruzu tu obok to właśnie opowiadanie/miniatura/wiersz (niepotrzebne skreślić). Bo przyjmuję do wiadomości istnienie beznadziejnych wierszy, drętwych, gimbusiarskich opowiadań. A felieton siedzi mi w głowie jako coś, podstępnego, co zdaje się mówić - To ja, zajawka, rozkmina, podjarka, EP-ka i wprawka, przymiarka, zabawka, a z drugiej przypomina słowa ulubionego nauczyciela, że słaby, źle napisany, nietrafiony, niewyczuty felieton to nie felieton. No i jak ja mam ufać swoim plączącym się słowom?

Cały czas staram się opanować technikę składania sylab, wyrazów i zdań tak, aby ktokolwiek miał przyjemność z tego, że je słyszy/czyta i abym ja miała przyjemność z tego, że je wypowiadam/piszę. I wydaje mi się, że jeszcze nie idzie mi najlepiej. A potem bez  przygotowania wychodzę na środek klasy, gadam – sama nie wiem, czy mądrze – a potem klaszczą i mówią, że super. I komu ufać?

Szczere Kocisko