Szczere Kocisko

Już jakiś czas temu zasugerowano mi, że pisząc, tak jak od jakiegoś czasu zwykłam tu pisać, czyli emocjonalnie i na dość osobiste tematy, odzieram się z prywatności. I na początku przytaknęłam. Że owszem – bawię się w emocjonalny ekshibicjonizm, że akceptuję to, bo jestem świadoma tego, że sama lubię, jak ludzie się uzewnętrzniają.  Myśl o tym siedziała mi w głowie przez ostatnie dwa tygodnie i choć nie spotykała się z żadnym wewnętrznym sprzeciwem, cały czas zdawała się nie pasować do innych elementów układanki. Bo jak ze świadomym rezygnowaniem z prywatności połączyć introwersję, kreowanie własnego, malutkiego świata, do którego nie wpuszczam nikogo i który znajduje realne odzwierciedlenie w moim pokoju - strefy sacrum, do której wstęp mam tylko ja i moi rodzice, w którym nie przyjmuję, nie chcę przyjmować żadnych gości? Może być ciężkawo. Jeśli jednak pisanie o swoich słabościach, radościach, nadziejach i spostrzeżeniach nie jest ekshibicjonizmem, to czym jest?

Pierwsze, co przychodzi mi na myśl – rodzajem kreacji. Pisząc opowiadania czy wiersze, mogę schować się za bohaterami, sytuacjami, mogę pozamykać w symbolach rzeczy najistotniejsze i pozwolić, aby osoba postronna nie miała do nich dostępu i była zdana na własną – w góry odmienną od mojej – interpretację. Uwielbiam to. Wystawianie żywej tkanki uczuć na widok publiczny ze świadomością, że mało kto ją dostrzeże. Jeszcze zabawniejsze jest pokazywanie w utworkach-potworkach sytuacji zupełnie oderwanych od mojej rzeczywistości, tak o, żeby zobaczyć, co się stanie i słuchać pytań, czy to jest o NIM?, było tak? tak rzeczywiście jest? Nie, zwykle nie jest. Tutaj jednak nie mogę pozwolić sobie na pisanie zupełnie z kosmosu. To znaczy – mogę, ale nie o to tu chodzi. W formie, jaką jest blog, najfajniejsza jest chyba właśnie autentyczność. Nie jest to jednak autentyczność porównywalna to tej, którą zdążyliśmy poznać z programów typu reality show. No dobra, tam o autentyczności ani intymności nie ma mowy, lepiej sprawdza się określenie mięcho. Nie ma tu u mnie ani kawałka mięcha, czegoś, co mogłoby odwrócić się przeciw mnie. Wszystko, co piszę, piszę w pełni władz umysłowych i zwykle z jakiegoś powodu. Oglądaliście doktora House’a? Wszyscy oglądali. W jednym z odcinków House leczył blogerkę lifestyle’ową, która opisywała w internetach wszystko – całe swoje życie – to, co jadła, z kim spała, jak spała, z kim się kłóciła, czemu się kłóciła, co ją bolało i jakie miała skarpetki. Chyba daleko mi do tego.

Dlaczego w ogóle uznaję, że warto dzielić się swoimi przemyśleniami? Czy sądzę, że jestem już tak genialna i wybitna, że świat się zawali, jeśli nie dowie się, co myślę o Marii Goniewicz, czy słucham Die Antwoord i za co szanuję Kwiatkowskiego? No też niekoniecznie. Jednak wydaje mi się, że nic mi po przemyśleniach, których nie mogę skonfrontować z rzeczywistością. Których nie mogę zestawić z innymi punktami widzenia, systemami wartości, gustami. Przecież dopiero w ten sposób dochodzi się do zdania na jakiś temat – zestawiając wiele różnych punktów widzenia ze swoją własną wiedzą, intuicją, przekonaniami i doświadczeniami. W ten sposób można również dowiedzieć się nieco o sobie – tak, oglądanie swojego odbicia w reakcjach innych bywa pomocne, jesteśmy dorosłymi ludźmi, przestańmy się krygować i w końcu to przyznajmy.

Na koniec najważniejsze. Coś, co tłumaczy zachowanie celebrytów na Instagramie i innych portalach społecznościowych, coś co wyjaśnia, dlaczego tak chętnie spamujemy na fejsie ulubionymi piosenkami i zdjęciami zagraconych biurek, książek i jedzenia – samodzielne prezentowanie swojego życia, nawyków, najogólniej mówiąc, siebie, wytrąca ludziom z ręki ważną broń – pomawianie. Tak, poniekąd, może nawet trochę podświadomie, sami uchylamy rąbka tajemnicy, aby nikt nie musiał robić tego za nas. Czy nie pozwala to właśnie na stworzenie sobie prywatnej kryjówki, o której nikt nie może się dowiedzieć?

Szczere Kocisko