Szczere Kocisko

Nie zawsze muszę być najlepsza. Albo chociaż tak dobra, jak w poprzednim wpisie. Naprawdę, podsumowując swój rok, naładowałam się bardzo pozytywną energią, która poszła dalej. I to było super! Wiecie, przepływ. Ale z początkiem nowego roku, na przekór wszystkim zabierających się właśnie za swoje nowe wspaniałe życie, siadłam. Jak zakalec. Tak, jestem zakalcem.

I wiecie? Jestem sobie zakalcem, ale doskonale wiem, że niczego mi nie brakuje. W dalszym ciągu mam przecudownych przyjaciół, świetny rok za sobą, szanse na wiele następnych świetnych lat. W dalszym ciągu staram się realizować swoje cele i nie odpuszczać, w każdym razie, nie całkowicie. Ale przez chwilę nie chce mi się uśmiechać. Moje upragnione dni wolne właśnie się kończą, a ja mam wrażenie, że absolutnie nie potrafiłam dobrze ich wykorzystać. To nic, że przez te dwa tygodnie spotykałam się z ludźmi, naprawdę sporo czytałam, ćwiczyłam, upiekłam najlepsze babeczki w życiu, kupiłam wreszcie buty na studniówkę (wow, co nie?), to nic, bo czuję się naj zakalec. Bo nie mam pomysłów, bo nigdzie nie udało mi się wyrwać i z każdym dniem czuję się coraz mniej gotowa na maturę. Kurczę, chciałabym wrócić do mojego podejścia do tego tematu z wakacji. Możliwe, że to byłaby nawet mądra opcja. Naprawdę, zostawianie uczniów na święta z myślami o tym, jak beznadziejne poszły próbne i jak trzeba będzie zmierzyć się z niezadowoleniem ze strony nauczycieli, nie było dobrym pomysłem.

Uwielbiam celebrowanie, rytualiki, niegroźne zaklinanie rzeczywistości – będę to powtarzać do zdechu. Nie przemawiają do mnie argumenty, że niby od tego przestaje się działać lub, co gorsza, myśleć. Ważna jest dla mnie przepyszna zielona herbata w tymi wszystkimi pąkami róży, pieprzem, wanilią, jeżynami, ważna jest dla mnie kawa z kawiarki. I ważne  są dla mnie pyszne, słodkie śniadania. Albo chociaż ładne kanapki. I to, jak kroję ananasa. Chodzi przede wszystkim o wagę, jaką przykładamy do codzienności, o niebylejakość. Jak się pozwoli na bylejakość to momentalnie robi się na świecie brzydziej. Ale uwaga, zdaję sobie sprawę z tego, że trzeba też czasem odpuścić. Posmutnieć. Pobyć niezadowolonym. Pomarnować trochę czasu. I pożałować, i pocierpieć.

I, że to wszystko tylko po to, aby mieć powód do wzięcia się w garść. Aby się uprzeć i przyoszczędzić raz i drugi na śnie, dla odmiany wydłużając dni-nie-na-zmarnowanie. I żeby pomyśleć sobie, że ok, pewnie nigdy nie będę Poświatowską, ale mogę próbować być chociaż w połowie tak pracowita jak ona w Northampton. Prawda?

Szczere Kocisko