Szczere Kocisko

Nie trzeba znać mnie zbyt długo, aby zauważyć, że lubię się czymś fascynować. Dużo rzeczy mnie jara, inspiruje, motywuje. Daję się wielu rzeczom kształtować i jestem otwarta na czyjeś zajawki. Austin Kleon nazywa to twórczą kradzieżą, a ja z całą pewnością jestem kreatywną złodziejką. Pełnymi garściami czerpię z innych ludzi, uważnie ich przy tym dobierając. Z tym, że jakiś czas temu zauważyłam, że bezpieczniej jest postępować w ten sposób z osobami, których nie znam bezpośrednio, ba, które nawet nie żyją. W ten sposób uzbierałam sobie trzech ulubionych autorów (Vonneguta, Murakamiego i Calvino) i trzy kobiety-idolki (Jansson, Poświatowską i Skłodowską). Aktualnie jestem

I bardzo dobrze, bo od dawna już czułam, że moje zasoby są wyczerpane, że nie mam pomysłów nawet na to,  skąd wziąć jakikolwiek. A teraz? Teraz, gdyby nie widmo matury, z wielką chęcią zabrałabym się za pisanie książki dla dzieci. I proszę sobie nie myśleć, że to tylko dlatego, że Biedronka jest skłonna zapłacić jakiemuś debiutantowi 100 tysięcy złotych za takową. Choć nie ukrywam, perspektywa takiego startu jest niemożliwie kusząca. I tu po raz kolejny pojawia się Tove – malarka, która postanowiła zaeksperymentować z opowiadaniem o trollach i stała się jedną z najbardziej (u)znanych ilustratorek i autorek książek dla dzieci na świecie.

Czuję jakąś dziwną wiarę w swoje możliwości. I może to pycha lub naiwność, ale przyjemnie mi się ją pielęgnuje. Bardzo miło jest patrzeć na swoje wiersze wraz z fotografią, biogramem i (nie)rekomendacją w literackim kwartalniku. Jeszcze milej jest sobie pomyśleć, że rok wcześniej, gdyby mnie ktoś złapał i powiedział, że będę pisać, zarówno poezję, jak i prozę i że będzie mi się nawet zdarzało coś tą swoją poezją i prozą wygrywać lub chociaż zwracać nimi czyjąś uwagę, wyśmiałabym. Albo nie, nie wyśmiałabym – popłakałabym się, że ktoś tak okrutnie żartuje sobie ze mnie.

Nie wiem, jak często będę w stanie tu pisać do maja, ale muszę przyznać, że odkąd znajduję inne kanały i inne środki wyrazu, nie tęsknię tak bardzo do blogosfery. Nie chciałabym też pisać o niczym – o maturze, widmie konfrontacji z dorosłością i takich tam. Co wiosnę jest tego pełno. Szczególnie w maju – wtedy zwykle powstaje masa blogów, a połowa z nich znika przed październikiem. Zjechałam trochę z tematu, to niezawodny znak, że należy uciekać. Do zamiałczenia!

Szczere Kocisko