Szczere Kocisko

Dużo myślałam. Od kilku tygodni planowałam powrót tutaj, zmieniłam szablon (jeśli kłuje Cię w oczy któryś z jego elementów, np. nadmiar różnych czcionek lub zbyt duży margines i znasz się na rzeczy, chętnie przyjmę pomoc), próbowałam pozbierać rozproszone przez ostatnie tygodnie myśli, aby nadawały się do podania w zwięzłej formie, i teraz, kiedy nie mam już żadnych wymówek, żadnych zadań do wykonania czy matur do zdania, okazuje się, że nie mam jeszcze czegoś. Pomysłów.

Powinnam się była tego spodziewać, nie raz moje pisanie dało mi jasno do zrozumienia, że im dłużej trzymam się z dala od słów, tym bardziej się wyjaławiam. Na tym etapie nie pomaga mi już nawet twórcza kradzież i czytanie ciekawych biografii (właśnie kończę listy Lennona). Na tym etapie spędzam dzień siedząc przed ekranem komputera, słuchając nowej płyty Snoop Dogga i przerywając i tak powoli idące pisanie, bo właśnie przypomniało mi się, że zawsze chciałam obejrzeć pewien teledysk Lady Gagi, ale zawsze miałam jakieś lepsze zajęcia. Cóż, teraz nie mam żadnych.

Pomijając już wszystko, co myślę o najbliższych czterech miesiącach, czego się obawiam i na co liczę – bo przecież każdy ma teraz w głowie podobne bzdury – jestem na siebie trochę zła, a trochę zawiedziona, bo rok, który zwykłam uważać za bardzo pracowity i ważny, i wymagający, doprowadził do tego, że jestem rozleniwiona jak jeszcze nigdy. Czuję się jak bezwładny worek mięsa, bez żadnego celu ani funkcji. A to dopiero drugi dzień moich wakacji!

Jak widać, jeszcze nie wróciłam. Ale cierpliwości.