Szczere Kocisko

Ostatnio dużo marzę. Bo czuję, że skoro mam do wyboru marzyć lub mazać się, to jednak wolę marzenia. Dużo mam powodów do niepokoju, mimo że rozpoczęłam właśnie najdłuższe (ostatnie?) wakacje w życiu, jak chyba każdy nastolatek, który musi wyfrunąć z gniazda, a jest chorobliwie nieśmiały, zamknięty w sobie i nie byłby w stanie zarabiać stojąc na kasie lub roznosząc ulotki i takie tam. Och, po prostu cały czas z pewnym przestrachem myślę o tym, gdzie za te cztery miesiące będę mieszkać i co będę jeść. Dość trywialne, ale rozumiem, że każdego to czeka. Absolutnie nie widzi mi się życie stereotypowego studenta – gotującego parówki w czajniku, żywiącego się mrożonkami, wiecznie głodnego, wiecznie bez kasy, wiecznie na imprezie. Serio, już wolałabym się nigdzie z domu nie ruszać.

Dlatego marzę.

I zauważyłam, że przy mojej fascynacji minimalizmem, uczuleniem na bezsensowne wydawanie pieniędzy, rezygnacją np. z kupowania ubrań, bo jestem na takim etapie, że moja szafa czuje się nasycona i praktycznie niczego mi w niej nie brakuje, większość pieniędzy, jakie wydaję, idzie na marzenia.

Wiecie, wspominałam ostatnio o epistolografii Lennona, którą czytałam i w końcu udało mi się coś mu kreatywnie ukraść – oświadczam wszem i wobec, chciałabym być bogata. Nie jakoś obrzydliwie, żeby już nie mieć na to pieniędzy wydawać. Z kranu nie musi mi lecieć Dom Perignon, nie muszę, nie chcę mieć marmuru w łazience, kuchenki indukcyjnej ani zmywarki (niezła gradacja), zmywanie naczyń jest spoko. Z kolei martwienie się pieniędzmi jest po prostu na tyle  głupie, że bardzo chciałabym tego uniknąć. Może nie w całym życiu, ale chociaż na starcie (#optymistka).

Więc karmię marzenia. Jasne, dwadzieścia złotych wydane na lotto, to może nie są najlepiej spożytkowane pieniądze w moim życiu, ale z drugiej strony, jeśli zapewnia mi to dwa dni, w ciągu których w myślach urządzam swoje piękne mieszkanko na wysnobowanym Osiedlu Sztuk Pięknych w Toruniu, jestem pewna siebie, wyspana i otoczona ładnymi rzeczami, i odnoszę sukces, dzięki czemu tysiące ludzi chorych na depresję może normalnie i szczęśliwie żyć, wydaje mi się że warto. Bo marząc, nie przestaję pracować. Ani pisać. Ani rozwijać się. Wręcz przeciwnie – bo wiecie, bliżej mi do określenia chorobliwie ambitna niż słomiany zapał. I niech mi tylko życie da szansę  a sprawię, że depresję będziemy leczyć jak przeziębienie.

Zabawne, bo skreślając (nie)odpowiednie liczby na blankiecie, czuję dokładnie to samo, co wtedy, gdy pakuję swoje wiersze w koperty i wysyłam je na konkursy. Konkurs literacki to też loteria – wybierasz litery, słowa, zdania i nie wiesz, które komisja wskaże jako właściwe. Tylko szanse większe i wygrana mniejsza. No i przecież znaczek też kosztuje, więc nie wygrywając żadnego z powiedzmy, pięciu konkursów, na które wyślesz zestawy, te kilka złotych tracisz. Co jeszcze jest warte zauważenia – wymyślanie sześciowyrazowych zestawów liczb jest prostsze niż pisanie wierszy. Jednak.

Wracając do karmienia marzeń – robię to także, kiedy smaruję się bio-oilem  i wierzę, że za trzy miesiące zobaczę zmianę. I kiedy opieram się pokusie zjedzenia kolejnego ciastka. I kiedy szukam swoich perfum idealnych i sądzę, że już je znalazłam, i czekam, aż będę mogła je mieć. I kiedy piję mleko ryżowe. I kiedy patrzę na swój zegarek, o którym marzyłam intensywnie trzy miesiące i jest, i nie traci ani krzty tego uroku, któremu uległam i uparcie nie staje się czymś zwykłym. Karmienie marzeń to wyciąganie ręki do swojego idealnego ja.

Wyszłam na snobkę. No to co.