Szczere Kocisko

  Zasady. Instytucja. Tradycja. Instytucja z tradycją. Instytucja, która powinna mieć zasady. Zasady, które wynikają z tradycji. I wskazywanie na tradycję dla zasady. Czy już wiadomo, o czym mówię? Nie? Dziś na lekcji historii i społeczeństwa padło bardzo ładne stwierdzenie – łowcy pozorów. W pierwotnym znaczeniu wypowiedzi nauczyciela chodziło o uczniów, którzy starają się, ale tylko do pewnego momentu. Kiedy kończy się wymierzalny zysk, zwijają się, bowiem belfrowie mają już określone, pozytywne zdanie na ich temat. Proste?

  Ale to nie tylko domena uczniów. Choć w sumie wszyscy kiedyś nimi byli. Może to właśnie umiejętność robienia wrażenia i wykorzystywania pozytywnej opinii jest zagadnieniem, które przez pokolenia było i jest najskuteczniej wpajane? Chyba każda instytucja, jakąkolwiek branżą by się nie zajmowała, ma swoje trupy w szafie, których nie może się pozbyć. Bo po pierwsze, jak wytłumaczyć niespodziewane wyciągnięcie trupa z szafy, a po drugie, kiedy już trup zostanie bezszelestnie wyciągnięty, nie znajdzie się dla niego tak bezpiecznej kryjówki, jak przytulna szafa. Ktokolwiek nadąża? Chodzi mi o to, że czasem określony system funkcjonuje, nie dlatego, że jest doskonały, tylko dla tego, że nikt nie wie, jak bardzo doskonały nie jest… I chyba jestem bardzo naiwna cały czas wierząc, że znajdę kiedyś instytucję o dobrej opinii, która ma czyste szafy.  Wszyscy jakoś akceptują to, że są takie zakamarki, do których z czystej przyzwoitości się nie zagląda. Sprawy, których się nie porusza ani nie rozwiązuje, aby wedle starej, powszechnie znanej zasady nie narobić smrodu.

  W sferze publicznej żyjemy głównie pozorami. Bez względu, na to co o tym myślisz, też czasem je stwarzasz, co bardziej rozgarnięty czytelniku. Próbujesz wyglądać groźniej lub głupiej, niż w rzeczywistości. Ubierasz się w pewność siebie albo w radość bez powodu. Niektórzy mogą stwierdzić – „och, to takie ludzkie” i niestety będą w wielkim błędzie. Tak wiele organizmów osiągnęło sukces ewolucyjny właśnie dzięki stwarzaniu pozorów, graniu na zwłokę i udawaniu. Stroszenie sierści, piór, „nadymanie” się, rozmaite odgłosy, ubarwienie maskujące, symulowanie śmierci – wpisana w naturę gra aktorska. Istnieje skorupiak o wdzięcznej nazwie – rawka błazen, który potrafi uderzyć swoim odnóżem z prędkością 100km/h. W wyniku tego uderzenia powstaje bardzo dużo energii, impuls elektryczny, występuje kawitacja – zjawisko niszczycielskie na przykład dla turbin wodnych. Nie śmiejcie się, rawka błazen to prawdziwy mocarz w królestwie zwierząt. I nawet on „leci na opinii”, gdy musi zregenerować swoje szczękonóża.

  To była mała dygresja, godna prawdziwego miłośnika biologii, jednak ciekawostki ze świata skorupiaków nie są powodem, dla którego to wszystko piszę. Moja konfrontacja z trupami w szafach i łowcami pozorów z początku wywołała we mnie chęć buntu i obnażenia tego, o czym i tak każdy wie. Ale, gdy pomyślę, że bardzo poważne i odpowiedzialne urzędy mają tyle wspólnego ze skorupiakiem mierzącym od 3 do 18 centymetrów… Po prostu się szczerzę.

Szczere Kocisko

***