Szczere Kocisko

  Wydaje mi się, że już o tym wspominałam, ale nie lubię ludzi. Może nie wszystkich, może nie zawsze, ale najczęściej nie lgnę do stada i nie wpadam w euforię, gdy na horyzoncie pojawiają się majaki zwiastujące jakieś większe spotkanie. Czasami po prostu się ludzi obawiam i nałogowo stawiam siebie w centrum wszechświata. Wtedy wydaje mi się, że pani w sklepie czeka na moment, w którym będzie mogła mnie wyśmiać, bo nie mogę się zdecydować, który batonik powinnam wybrać, a ludzie dookoła patrzą na mnie wilkiem. A przecież to ja jestem wilkiem wśród owiec. Albo kotem wśród myszy – jak kto woli. Jednak w tej masie ludzi, do których nie lgnę, honorowe miejsce zajmują nastolatki.

  Wiek nie gra roli. W moim rozumowaniu nastolatka wprawiająca mnie w zakłopotanie, może mieć 13 lat, a równie dobrze jak 23 i więcej. Można być dorosłym dzieckiem w gimnazjum albo zdziecinniałym (w dobrym tego słowa znaczeniu) dorosłym, piszącym doktorat i przeciw temu nic nie mam. Mój problem egzystencjalny polega na tym, że nie wiem, do której grupy mogę się zakwalifikować. Bo na nic w świecie nigdy nastolatką nie będę. O nie, tylko nie to!

  Może przejdźmy do tego, co rozumiem przez określenie „nastolatek/nastolatka”. Niewyobrażalnie wielką egzaltację. Do przesady przesadne wyrażanie poglądów, znane jako „ból dupy”, zachwycony zachwyt nad sobą. Naprawdę, czy to nie jest męczące? Ciągłe „brylowanie” w towarzystwie, tryskanie humorem i oczarowywanie ludzi swoją młodzieńczą witalnością? Nieważne, pójdźmy dalej. Następne jest zblazowanie. Według słownika - „Stan totalnego znudzenia, niemożność reagowania na nowe podniety i bodźce wywołany nadmiarem wrażeń uprzednio”. Przeciwieństwo egzaltacji? No właśnie nie. Prawdziwy nastolatek waha się pomiędzy nadmiernym okazywaniem zachwytu, a nieokazywaniem go wcale. Bo kiedy uwaga tłumu zmieni kierunek, trzeba pokazać, że ten fakt jest zupełnie nie wart zainteresowania. Bo przecież ona/on wie najlepiej, co nie?! Następne w kolejności są problemy z logicznym myśleniem w kategoriach czasu. Bo o ile życie teraźniejszością jest mądre i dobre, to wegetowanie teraźniejszością jest naprawdę głupie. „Niech teraz będzie fajnie, będę się martwić później!” sprawdza się tylko, kiedy chcesz się potaplać w błocie, zaatakować plac zabaw, zafarbować włosy lub wskoczyć w ubrankach do jeziora. Jeśli w grę wchodzi jakaś większa odpowiedzialność – serio, nie polecam. Co jeszcze cechuje nastolatków? Potrzeba identyfikacji z grupą. Silna potrzeba identyfikacji z grupą. Bo skąd się biorą grupy, które rozczłonkowane tracą jakąkolwiek siłę przebicia i charyzmę? Skąd biorą się liderzy bez jakichkolwiek faktycznych zdolności przywódczych? Ja, omijając wszelkie grupy, mam trudności z dogadaniem się z ludźmi tak, aby nie zostać zmierzona wzrokiem ani zaatakowania śmiechem. Prawdopodobnie jest to tylko moja właściwość i powinnam się nad sobą zastanowić, ale przeszkadza mi to. Nie lubię.

  Ostatnia rzecz. Najbardziej błaha i najbardziej wkurzająca mnie cecha gatunkowa nastolatków. Zdjęcia. Wyćwiczone pozy, dopracowane miny. Ubrania albo wyciągnięte z szafy mamy, albo w niedoborze. Dokładnie wybrana sceneria i śmiertelnie znudzone, ewentualnie wyuzdane, miny. Albo inaczej. Totalnie spontaniczne (ale i tak perfekcyjnie zapozowane) zdjęcia z imprez, gdzie tło stanowią rzygi, butelki i całujące się pary. Klasa sama w sobie.

  Teraz pozostaje zdecydować. Jestem dzieckiem, czy dojrzałym dzieckiem?

Szczere Kocisko