Szczere Kocisko

  Kiedy dowiedziałam się, że zostałam laureatką konkursu literackiego „Przygoda przychodzi sama – świat bez wojny, nazizmu i przemocy”, nie wiedziałam, czego powinnam się spodziewać po tygodniowym wyjeździe, który Polsko-Rosyjska Fundacja Wspólna Sprawa ufundowała w ramach nagrody. Jednak, pomimo wielu niewiadomych, nie obawiałam się, że wyjazd okaże się fiaskiem. Bliskość przepięknego jeziora, perspektywa spędzenia kilku dni z interesującymi ludźmi z innych krajów i możliwość osłuchania się z językiem rosyjskim, były dla mnie wystarczającym zapewnieniem, że ten tydzień nie będzie stracony.

  Poniedziałek, pierwszy dzień lipca. Około godziny dziesiątej przyjechałam do ośrodka wypoczynkowego okraszonego nazwą okolicznego klubu piłkarskiego dzielnie wychowującego rzecze kiboli i… byłam zupełnie zagubiona. Z pomocą pani recepcjonistki dotarłam do pawilonu, w którym znajdował się przeznaczony dla mnie pokój. Bardzo chciałam dowiedzieć się, czy zjawili się już jacyś inni laureaci. Po chwili, całkiem nieświadomie odnalazłam sprawcę całego zmieszania. Jeszcze nie wiedziałam, jak barwną postacią jest pan Bronek, jednak szybko miałam okazję poznać jego „specyficzne” poczucie humoru… Reszta dnia upłynęła na zapoznawaniu się ze sobą wszystkich uczestników pleneru, pierwszych wspólnych posiłkach i długiej rozmowie przy kolacji.

  Prawdziwa zabawa rozpoczęła się następnego dnia. Odbył się mecz siatkówki, podczas którego Polska pokonała resztę świata. Przypadek chciał, że grałam w tej wielonarodowościowej drużynie. Odtąd popołudnia spędzaliśmy pod dowództwem absolwenta mojego liceum – Kacpra, grając w  grę karcianą „Rekiny Biznesu” lub w bule, puszczając kaczki na gładkiej tafli jeziora, grając w kalambury i wymieniając się zabawnymi anegdotkami, często związanymi z życiem szkoły.

  Ważnym aspektem tego wyjazdu były różne wycieczki. Do Parku Narodowego Ujście Warty, gdzie poznawaliśmy jego florę i faunę ze szczególnym uwzględnieniem rozmaitych gatunków ptaków (tak naprawdę wszyscy spali, oglądając film o ptaszkach - teren parku był, jak co roku, zalany...). Do Słońska, gdzie mieliśmy okazję zobaczyć zabytkowy kościół joannitów, cmentarz ofiar Sonnenburga i ruiny spalonego pałacu. Do Nowin Wielkich, gdzie przenieśliśmy się do odległych czasów, w których po Ziemi biegały przerażające dinozaury. Do Międzyrzecza, gdzie w zamku czekały na nas lochy i sala tortur, w muzeum  -  największa w Polsce kolekcja portretów trumiennych, a przed nim – wyczerpujący turniej gry w bule. Nie ominęła nas też wycieczka do… rodzimego Gorzowa, gdzie z panią od polskiego, która nam towarzyszyła i Kacprem wpadliśmy w szał zakupów w księgarni Matras oraz do radia, na wywiad.

  Gdzie plener literacki, tam i sztuka. Jako pierwszy swoją twórczość przedstawił nam profesor Leszek Engelking – tłumacz, poeta, nowelista, krytyk literacki. Po wysłuchaniu jego poezji, przyszedł czas na dyskusję. Pan profesor chętnie odpowiadał na pytania i dzielił się z nami refleksjami na temat trudnej sztuki tłumaczenia wierszy na inne języki. Kiedy indziej przyszedł czas na muzykę. Wiktor – dziennikarz spod Moskwy – z chęcią użyczał wszystkim swoją gitarę, dzięki niemu wiele godzin upłynęło bardzo wesoło, głośno i… stresująco. W każdym razie stresowałam się ja, kiedy przyszło mi grać i śpiewać Imagine Dragons "Radioactive". Znalazło się też coś dla fanów teatru – Kacper przedstawił swój monodram, który wywołał duże poruszenie. Mimo że spora cześć widzów nie znała języka polskiego, nikt nie wyszedł znudzony. Imprezie podsumowującej konkurs „Przygoda przychodzi sama…” również nie brakowało oprawy artystycznej. Wystąpił (wspomniany już) Wiktor, prezentując autorskie piosenki, a Kasia – uczestniczka pleneru – śpiewała rosyjskie szansony przy akompaniamencie swojego ojca urodzonego na Ukrainie.

  Muszę przyznać, że bardzo chętnie przyjeżdżałabym tam co roku. Ten wyjazd udowodnił mi, że nawet nie znając dobrze języka, można się porozumieć i pozwolił poznać się wielu ludziom, którzy w innych okolicznościach nie mieliby ku temu okazji. Panowała przyjazna atmosfera, gdzie każdy – nie ważne czy mieszka w Polsce, w Rosji, w Niemczech lub na Ukrainie, czy przyjechał z Gorzowa, z Warszawy, ze Śląska, czy uczy się w jednym z rywalizujących ze sobą gorzowskich liceów – czuł się dobrze.

Szczere Kocisko

Ten tekst jest przerobioną relacją, o którą prosiła mnie pani od polskiego w celu opublikowania jej na stronie szkoły. Nie jestem mistrzynią w pisaniu rzeczy tego typu, jednak chciałam się tym z Wami podzielić. Wiem, że nie jest idealna  - kiedy dałam ją mamie do przeczytania, powiedziałam "Mamo, zobacz jaką stworzyłam kupę!". A może macie inne zdanie o tym czymś? ;)