Szczere Kocisko

  Pozwoliłam sobie pożyczyć tytuł tego wpisu od Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, a co! Dzięki temu Ty, który nigdy o nim nie słyszałeś, googlujesz teraz hasło „Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki” i zaraz będziesz chłonąć jego poezję, a Ty, który doskonale wiesz, o kim mowa, myślisz sobie „Skubana ma gust, lubię to!”. Nie sposób pominąć Ciebie – słyszałeś o tym poecie i przeczytałeś mniej lub bardziej świadomie kilka jego wierszy, ale nie zapisał się w Twojej pamięci wielkimi literami. Wyświadczam Ci przysługę, od teraz masz pretekst, aby zapoznać się z prosiakami schizofrenii raz jeszcze. Nie ma za co, podziękujesz mi, gdy przyjdzie na to pora!

  Zastanawiam się, ile mojego imienia jest we mnie? Jak ono mnie ukształtowało? Jak przez jego pryzmat postrzegają mnie inni? I czy w ogóle? Mam na imię Kalina, czy byłam bym inną Anią, Weroniką lub Natalią? Moje imię należy to tych raczej hipsterskich. Takich, których nie słyszy się za często. Czy jest to jednym z powodów, dla których tak rzadko identyfikuję się grupą? Czy nie znając osobiście żadnej innej Kaliny, uważam się za bardziej wyjątkową, niż gdybym znała ich na pęczki? Ludzie o imionach szczególnie popularnych, mają do nich dystans. Z błędnego przypisania siebie jako odbiorcy jakiegoś komunikatu wynikają sytuacje, w których takie osoby potrafią się śmiać, obracają je w żart. Badania wykazują ponadto, że ludzie przychylniej patrzą na swoich imienników. Ja chyba patrzyłabym wzrokiem niezwykle przychylnego, wygłodniałego wilka. Moje imię (podobnie jak nazwisko…) jest notorycznie przekręcane, mylone, zapominane i takie pomyłki ze strony innych ludzi nie są dla mnie powodem do śmiechu. Wręcz przeciwnie – sprawiają, że się zawstydzam, zamykam i mam ochotę uciec, gdzie pieprz rośnie, czyli tam, gdzie nikt mnie już z żadną Karoliną, Kamilą lub Kariną nie pomyli…

  Rzadkość występowania mojego imienia sprawia, że ludzie w dziwny sposób próbują połączyć moją osobą z innymi znanymi im postaciami i… rzeczami noszącymi moje imię. Nie muszę chyba odpowiadać na pytanie, czy denerwuje mnie to i dlaczego tak bardzo, hę? Czasem słyszę – najczęściej od podejrzanych, starych typów – jakieś teksty typu „Och, dziewczątko, jesteś piękna jak Kalina Jędrusik! Ty też śpiewasz?” albo „No doprawdy, wyglądasz jak kwiaty kalinowego drzewka!” lub „A wiesz, że Natasza Urbańska dała swojej małej córeczce na imię Kalinka? Na pewno jak dorośnie będzie taka cudowna jak ty!”. Ta, jasne, dzięki, wiem, możesz/może szanowny pan już sobie iść i nie odzywać się do mnie więcej, rozumiemy się? Jeszcze gorzej, gdy ktoś wyskoczy z jakimś „Kalinka maja”, czy (o zgrozo!) „A Kalina ne verba”. Teraz zdarza się to już sporadycznie, ale w gimnazjum, czy w podstawówce, nieźle mnie tym katowano. W liceum musiałam już tylko znosić śpiewanie „Kalinki” na lekcjach rosyjskiego oraz niewyobrażalnie irytującą reklamę jakiegoś Okocimia, czy innego browaru, nie wiem…

  Te wszystkie moje frustracje wynikają z tego, że chyba nie do końca jestem oswojona z własnym imieniem. Prześmiewcze, czy nawet zupełnie negatywnie nacechowane zwroty w moją stronę sprawiają, że nie mogę się do niego przyzwyczaić i przestać się krępować, ilekroć ktoś je wymówi. Ale nie wyobrażam sobie innego. Nie mogłabym być kimś innym, o innym imieniu, bo jestem sobą – Kaliną. Czy tego chcę, czy nie.  Chociaż i tak raczej tego chcę. Co ciekawe, bliscy mi ludzie niezwykle rzadko mówią do mnie po imieniu. Niektórzy prawie wcale, a jeśli już, to robią to, aby wiernie oddać powagę zaistniałej sytuacji. Nie pozwalam swojego imienia zdrabniać. Wszystkie zdrobnienia brzmią moim zdaniem niezwykle wkurzająco i cebulaście. No, może oprócz jednego. „Kali” brzmi nawet spoko. Poza tym, lepiej się czuję z szeregiem innych nazw, które bywają do mnie „przyłatane”.

  Moje imię jest dziwne. Ja jestem dziwna, a imię to znamię. Póki co, mogę stwierdzić jedynie, że ładnie wygląda na papierze. 

Szczere Kocisko