Szczere Kocisko

  Nie lubię powrotów. Powroty są ciężkie, niezręczne i wymagają wyjaśnień lub w najlepszym wypadku odpowiedzi na pytania „Jak było?”, „Czy bardzo tęskniłaś?” itp., jednak pomimo całej mojej niechęci wycelowanej w stronę powrotów, postanowiłam dziś uraczyć was – Co Bardziej Rozgarnięci Czytelnicy – swoją obecnością. Zdawało mi się, że porzuciłam blog na długie miesiące, w rzeczywistości nie było mnie przez jakieś trzy tygodnie. Wystarczająco długo, abym zaczęła tracić obserwatorów i pomysły…

  Chcecie wiedzieć co było, kiedy mnie nie było? Wiem, że nie. Opowiem tak, czy siak, wasze błagalne spojrzenia na nic się tu nie zdadzą. Po pierwsze wywalczyłam sobie zwolnienie z pisania egzaminu na „M” z języka polskiego. Tak, musiałam się pochwalić, żaliłam się tu na każdym etapie moich  przygotowań, jestem wam to winna. Ale muszę stwierdzić, że największe znaczenie ta informacja miała dla mnie tego samego wieczoru, którego ją otrzymałam. Teraz radość ustępuje panice, którą jednym zdaniem określić mogę jako „Ojenyjeny, zmieniam się w humana, mam braki z fizyki, nie zdam z matmy!”. Nieważne.

  Wspomniany wyżej wieczór zapamiętam na długi czas. Co najważniejsze, wcale nie z racji swojego słodkiego tytuliku finalistki. Pierwszy raz udało mi się odczuć radość z czyjegoś szczęścia. Nie bierzcie mnie za socjopatkę, zawsze cieszyłam się z sukcesów rodziny, bliskich oraz ludzi, którzy nie są moimi rywalami na żadnym polu, ale kiedy przychodziło do jakiegoś współzawodnictwa, nie umiałam skakać z radości, bo komuś poszło lepiej niż mi. A na olijpie? Jak tylko usłyszałam nazwiska swoich okręgowych współolimpijczyków, chciałam natychmiast do nich lecieć i uświadamiać im, że są najlepsi na świecie. Dziwne, ale o sobie nie myślałam, byłam pewna, że nie usłyszę swojego imienia i nazwiska z ust szanownego przewodniczącego jury. Da się nie być samolubnym kotem? Da się!

  Muszę przyznać, że cała ta zabawa trochę otworzyła mi oczy. Poznałam garstkę naprawdę fajnych ludzi, o kontakt z którymi będę dla odmiany dbać. Odkryłam, że humanista humaniście nie równy i że jestem na niezłej drodze, aby móc się nazwać humanistką. Dowiedziałam się istnieniu wielu świetnych poetów i prozatorów, prawie zobaczyłam grób Baczyńskiego i Basi. Udowodniłam, że można ciągnąć wiele rzeczy jednocześnie i podczas jednego wyjazdu obskoczyć olimpiadę i turniej psychologiczny. Pokonałam swój strach przed jazdą pociągiem. Naliczyłam setki hipsterów i poćwiczyłam klasyfikację ich ze względu na proporcję swagu do vintage’u w ich OOTD…

  Chyba nie mam nic więcej do dodania, trochę głupio… Naprawdę nie znoszę czytać takich postów, a co dopiero pisać. Zgroza. Obiecuję jednak, że ten stary, dobry, wredny kot wróci i zabierze stąd tą wariatkę, która tylko by się uzewnętrzniała…

Szczere Kocisko