Szczere Kocisko

Odważne wyznanie? W końcu ja tylko takie. Ale nauczeni doświadczeniem moglibyście się spodziewać, że tytuł okaże się zgrabną hiperbolą. My, blogerzy, lubimy zwracać uwagę. Oczywiście bliższe prawdy byłoby stwierdzenie, że nie mam nic do chłopców w  rurkach, ale proszę, kto by to przeczytał?

To prawda, nie mam nic do chłopców w rurkach. Podobnie, jak nie mam nic do dziewczyn w leginsach. Dopóki nie wyglądają obscenicznie, nie ma się do czego przyczepić. Bo i po co? Już dawno oduczyłam się takiego oceniania innych. Nie widzę potrzeby, skoro jest tak wiele innych powodów by ich nie lubić.

Może powinnam zacząć od tego, że zupełnie gdzieś mam to, jak powinien wyglądać „prawdziwy mężczyzna”, czego powinien słuchać, jak się zachowywać i czy może nosić ze sobą jakąkolwiek torbę poza tą sportową, wypchaną żarciem, ubraniami w siłownię, białkiem w proszku i ręcznikiem. W zasadzie to skłaniałabym się nawet ku ocenianiu pozytywnie cech uznawanych w pewnych kręgach za „niemęskie”. Bo niech człowiek o siebie dba, lepszy jest pedantyzm, niż bycie fleją. I niech będzie pozytywny, wrażliwy i miły, bo samczości, toporności i porywczości nie trawię. I długo tak można wymieniać…

A same rurki? Ludzie zwykle krytykują je na zasadzie co to się dzisiaj ze światem dzieje, chłop jak baba chodzi. Tylko wiedzie co? To nie jest wynalazek ostatnich lat. Przypomnijcie sobie chociaż średniowieczne, przylegające do ciała nogawice, renesansowe łydeczki w pończoszkach. Tak, historia spodni zaczęła się od „prototypu” rurek. Co mamy dalej? Żołnierskie, kawaleryjskie bryczesy, znów obcisłe, nawet w swojej szerszej wersji ciasno opinające łydkę. Albo znajdujące swoje źródło już w pierwszej połowie XX wieku spodnie „cygaretki” lub „rury”. Brzmi znajomo? No to dalej - bikiniarze nosili wąskie spodnie, punki nosili wąskie spodnie, skinheadzi nosili wąskie spodnie – potwierdzone info. W latach 70. rurki nosili głównie mężczyźni. Taki Mick Jagger, na przykład. Strasznie zniewieściały typ, co?

Ale wiecie? W sumie mogłabym nawet olać cały kontekst historyczny i powstrzymać się od tłumaczeń, że Maja Koman w swojej piosence "Babcia mówi" przesadza, że rurki, te biedne, hejtowane niemiłosiernie rurki, wcale nie są tu oto bardzo niepokojącym sygnałem, że cała populacja niebawem wymrze, że nie ma już prawdziwych facetów (cokolwiek to okropne określenie oznacza!), tylko – uwaga, uwaga – krojem spodni! Niczym więcej. Nie są czynnikiem wartościującym człowieka, określającym jego płeć, tożsamość, orientację, nic zupełnie! Są częścią garderoby, która jest popularna, gdyż podkreśla cechy preferowane w społeczeństwie – szczupłość. Bo tak, niby wszyscy jesteśmy teraz all about that bass, ale nie oszukujmy się, większość tę szczupłość ceni. Źle mówię?

Jedyny problem pojawia się, kiedy ktoś nie potrafi dostosować swojego ubioru do sytuacji – i dotyczy to zarówno dziewczyn, kiedy śmigają po szkole w prześwitujących leginsach i przykrótkiej bluzce, szczątkowej formie spódniczki lub sukience, która więcej odsłania niż zasłania, jak i chłopców, którzy notorycznie na uroczystości oficjalne ubierają jeansy -nieważne jakiego kroju. Tyle ode mnie.

Szczere Kocisko