Szczere Kocisko

Złe Kocisko, próbujące ukryć złe włosy

Fryzjer to problem. Straszny problem. I przy moich krótkich włosach – niestety – nie do ominięcia. Bo o ile przycinać końcówki na równo mogła mi mama, a grzywką zarządzam ja sama, to obecnie bez codwumiesięcznej wizyty w zakładzie fryzjerskim, tym smutnym miejscu, gdzie kończy się moje ładne wyglądanie, się nie obejdzie. I choć pierwszą wizytę u fryzjera po mojej kilkuletniej nieobecności spowodowanej zapuszczaniem tych połamanych kłaków i nadzieją, że kiedyś będą przecudne i równe, wspominam bardzo dobrze, muszę to powiedzieć: każda następna jest gorsza.

Krąży po internecie i w literaturze taka opinia, jakoby kobieta, zmieniając swoją fryzurę, manifestowała zmiany, które zachodzą w jej życiu, światopoglądzie, sercu. Coś w tym niewątpliwie jest. Moim zdaniem jednak, nie chodzi tu o komunikat kierowany w stronę całego świata, że hej, jestem wolna/szczęśliwa/inna/dojrzalsza/mniej dojrzała/zagubiona czy cokolwiek w tym guście, ale o przekonanie siebie, że zmiana NASTĄPIŁA, że coś się zaczęło, zmieniło, skończyło i że trzeba o tym pamiętać. Że trzeba to trochę celebrować, nie przechodzić tak od razu do porządku dziennego.

I kiedy nadszedł moment, w którym uznałam – chcę mieć włosy jak Daisy Buchanan w nowym „Gatsbym” skrzyżowana z Louise Brooks, skrzyżowana z Eleną Tonrą z zespołu Daugther (do której mi chyba wizualnie najbliżej, ze względu na epokę chociażby, mimo że usilnie staram się być nieco anachroniczna) nie poczekałam nawet dwóch dni, tylko siadłam na tym niewygodnym, fryzjerskim krześle, zademonstrowałam zdjęcia i po chwili pozbyłam się tego niepotrzebnego balastu w postaci kilkudziesięciu centymetrów tych nitkowatych tworów naskórka, uznawanych w naszym społeczeństwie z niewiadomego powodu za ładne. Było przegenialnie! Włosy fajnie „skakały” tył był króciutki, reszta lekko za brodę, żadnego niepotrzebnego cieniowania, grzywka nietknięta. Szkoda, że następnym razem ta sama fryzjerka nie potrafiła już powtórzyć tego efektu. Zapytała robimy znów taki garnuszek?, ja wydukałam, że tak, ale garnuszek wyszedł już zupełnie inny. Brakowało mu bowiem lekkości, struktury, z której byłam tak dumna, no i… symetrii!

Tydzień temu poszłam ciąć się po raz kolejny, bo od początku roku szkolnego zarosłam jak stary rower w krzakach. I dopóki włosy były mokre, pracę miłej, roześmianej pani oceniałam pozytywnie. Aż zaczęła mnie suszyć i… chwyciła za nożyczki do cieniowania. Ałć. Zrobiła ze mnie Kiwaczka bez uszu (ja wiem, że i tak wyglądam jak tenże stworek), ewentualnie kota w czapce z grejpfrutowej skórki. Jeszcze tego samego wieczoru sama sięgnęłam po nożyczki, bynajmniej nie fryzjerskie, i z pomocą mojej mamy zaprawiłam nieco… to coś.

I teraz – o co mi chodzi? A no o to, że nie rozumiem, dlaczego dziewczyny z internetu mają trzy razy większą wiedzę na temat tego, jak i co się z włosami robi, niż panie trudniące się fryzjerstwem. Dlaczego, kiedy wiadomo, że nie lepiej włosów nie cieniować, robią to? Dlaczego, kiedy klient wie dokładnie czego chce i jaki będzie uzyskany efekt, olewają go? Dlaczego tną, jakby zapatrzyły się na katalogi z samego początku XXI wieku, który moim zdaniem był najgorszym stylistycznie, najbardziej wieśniackim momentem kiedykolwiek?

Sytuacja podobna, jak z opisywanymi przeze mnie w poprzednim wpisie przewodnikami. Tak, jak oni, mogą nie mieć gustu, mogą być niezainteresowane/ni (choć zauważyłam, że faceci fryzjerzy są z jakiegoś powodu chyba trochę lepsi) swoją pracą, mogą lecieć mają w głębokim poważaniu klienta i mieć nadzieję, że swoim donośnym głosem, śmiechem i ekspansywną osobowością odepchną od siebie wszelkie pretensje i zatuszują swoje błędy.

Co mi pozostaje? Prosić o jak najprostsze cięcie, wracać do domu i przez następne dni nanosić poprawki, sprawdzać, jak włos zachowuje się sam z siebie, jak się układa i… czym można zamaskować przedmiot swojego niezadowolenia. Tak, ostatnio kupiłam sobie wałki i kręcę niechlujne loki… Jest lepiej!