Szczere Kocisko

Tak, posłużyłam się cytatem z najlepszych polskich pierogów. Przecież sama z siebie nie powiedziałabym, że – tfu-tfu – lubię ludzi! Prawda?

Z tym, że jednak lubię. Zauważyłam to w momencie, w którym próbowałam znaleźć część wspólną moich pasji, jakieś spoiwo umożliwiające połączenie zainteresowania literaturą, muzyką, filmem, sztuką w ogóle (zainteresowanie, nie żebym się na tym jakoś szczególnie znała!), a do tego filozofią (i znów - na ten temat moja wiedza jest tak nikła, jak silna jest moja fascynacja), psychologią i patologiami funkcji poznawczych, pamięcią, neurodegeneracyjną teorią depresji. Jejku, to tak fajnie brzmi, że trochę przybijam w tym momencie piątkę sama sobie.

Ludzie to moje hobby. Nie tylko treści o ludziach, nie tylko badania nad ludźmi. Także ludzie w relacjach. I anonimowi ludzie w autobusach. I ludzie nieszczęśliwi. I ci pogubieni. I ci szczęśliwi, i inspirujący – bardzo! I być może to nieładnie z mojej strony, ale chętnie podglądam ich przez dziurkę od klucza. Podobnie, jak książkowymi, czy filmowymi kreacjami, żywię się anegdotami, tajemnicami i zwierzeniami. Ale chyba jestem w tym całkiem nieszkodliwa, prędzej organizm symbiotyczny, niż pasożyt. Bo staram się nie narzucać swoich racji, trochę pomilczeć, przemilczeć, nie nieść w świat radosnej nowiny, że ktoś, coś (staram się), a czasem i uda mi się pomóc. Pomóc – brzmi wzniośle, ale nie, ja tylko słucham…

Umiem słuchać i może powinnam być w tego dumna, bo podobno to rzadkie – potakiwać w odpowiednich momentach, a oprócz tego rozumieć i jeszcze zapamiętywać. A pamięć mam doskonałą. Czasami. Bo o ile zapamiętanie daty dowolnego wydarzenia historycznego lub nazwiska jakiegoś dowódcy i tego, z kim i o co się bił przychodzi mi z gigantycznym trudem, tak opowiastki z życia ludzi gdzieś we mnie zostają.

Pisząc to, pomyślałam, że historia to oczywiście humanistyka, humanizm jakiś średni. Bo jeśli w humanizmie, a może tylko w potocznym sposobie rozumienia tego słowa, centrum zainteresowania stanowi człowiek, tak w historia kręci się głównie wokół zamachów na człowieka. W każdym razie ta historia, której uczą w gimnazjum lub na podstawie w liceum. Osiągnięcia człowieka i kontekst kulturowy przez cały tok mojej nauki historii stanowiły mały procent i były traktowane po macoszemu w stosunku do nauki o tym, że był sobie jakiś facet (w znakomitej większości), co mógł, lub był przekonany o tym, że mógł, kazać innym umierać i próbach zapamiętania, jak nazywali się jego kumple i kogo kiedy zabili. No dobra, rozumiem, że spłycam, i że wiedza o tym jest potrzebna, aby móc zrozumieć, dlaczego odkrywano nowe lądy, rozwijano technikę i kształtowano kulturę, że związki przyczynowo skutkowe i tak dalej, ale naprawdę, zupełnie mnie to nie kręci. Jednak z cieniem zazdrości patrzę na tych, których  – i owszem – kręci.

Ale mam swój humanizm. Mój humanizm to angażowanie się w życie bohaterów literackich, słuchanie w szkolnej ławce ploteczek i – uwaga, to najważniejsze – empatia.

Szczere Kocisko