Szczere Kocisko

Andrzej Bursa to mój ulubiony poeta. Ten, do którego jestem najbardziej przywiązana. O którego kłóciłam się z wychowawczynią w szkole podstawowej, ponieważ nie pozwoliła mi wystąpić z jego „Szczurami” na konkursie recytatorskim. Co prawda, dzięki tej sytuacji poznałam Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i do dziś potrafię bez  zająknięcia i z odpowiednią intonacją wyrecytować jego „Bajkę o siedmiu kwiatkach głupich”, wtedy jednak byłam skłonna walczyć o mojego Bursę i zapierać się przed Gałczyńskim rękoma i nogami.  

Czemu zaczynam od Bursy? Napisał bowiem pewien wiersz, może znacie, nosi tytuł „Ja chciałbym być poetą”. Nie będę przytaczać, odeślę.

Z kolei Ola z bloga Wolniej pod wpływem „Sztuki rymotwórczej”  Dmochowskiego napisała, że bloger to poeta.

A ja ?

No dobra, nie o tym marzę. Ale profesjonalizacja blogowania czasami wchodzi mi na ambicję. Choć sama w sobie mi nie przeszkadza. Cieszy mnie to, że blogi stały się dobrą alternatywą dla mediów rozumianych w tradycyjny sposób. Szczerze mówiąc, prawie nie czytam „amatorskich” (czyt. nieznanych/niedopracowanych/nieaktualizowanych regularnie) blogów i odkąd poświęcam swoją uwagę tylko tym, w których publikowane treści są przemyślane, przekazane w sposób porządny i – no właśnie – profesjonalny, czuję, że nie marnuję swojego czasu w Internecie.

Tylko, że też bym tak chciała! Chciałabym być internetowym twórcą. Nie teraz. Nie za miesiąc, kiedyś.

Ale siedzi we mnie taki mały gnom, który wciąż się wzbrania przed kupnem witryny albo korzystaniem z profesjonalnych narzędzi i któremu najczęściej wystarczają statystyki Blogspotu zamiast Google Analytics. I tak dalej.  

Mogę sobie czytać teksty opracowywane przez tych, którym już się udało. Rozumieć, jak ważne są ciężka praca, pomysł i kontakt z czytelnikami. Mogę być tego wszystkiego świadomą. I pamiętać, że prowadzenie bloga ma sprawiać mi przyjemność, a niechęć, znużenie i uciekanie od pisania to znak, że coś trzeba zmienić. Tylko, że nie mam pewności, że kiedyś to zacznie działać.

Być może pisanie o tym nie jest najmądrzejsze. Możliwe, że właściwszą opcją byłoby przybranie postawy fake it until you make it, codzienne silenie się na nowe wpisy, spamowanie w social media i desperackie szukanie ofert partnerstwa czy robienie z siebie taniej powierzchni reklamowej, jednak wychodzę z założenia, że tutaj nie ma właściwych opcji. Tutaj są ludzie.