Szczere Kocisko

Kiedyś – choć pisanie „kiedyś” jest lekkim nadużyciem, bo wcale nie tak dawno – uwielbiałam stawiać siebie w opozycji. Siebie, czyli szczególnie swój gust, poglądy, nawyki, przyzwyczajenia i oczekiwania. I bez nazywania rzeczy po imieniu odcinałam się do reszty, aby później, choćbym chciała, nie móc przełamać siebie oraz muru, którym się zabudowałam. Pisałam o tym przy okazji Oswajania normalności, ale teraz chciałabym ugryźć to wszystko od trochę innej strony.

Dotarłam do momentu, w którym odkryłam, że mainstream jest fajny. Po prostu fajny. Że podoba mi się to, co modne, choć jeszcze parę lat temu szczyciłam się swoją niemodnością. Że pasuje mi większa część muzyki, którą grają teraz… wszędzie. Że nawet na Drake’u jestem w stanie się bawić, że potrafię nawinąć pierwszą zwrotkę Anacondy i że instrumentale piosenek gwiazd popu pokroju Rihanny nigdy nie były tak dobre (wyjątkiem jest nowa Madonna, krew mi uszami wycieka). Bardzo się cieszę, że czas dziwnego brzęczenia połączonego z godowymi nawoływaniami, jakie na początku tego stulecia stanowiło lwią część muzyki popularniej, już minął. I myślę, że nie mogłabym żyć w lepszych czasach. Nie orzekam, czy lepszych nie było, tę kwestię pozostawiam otwartą. Czuję jednak, że to są moje czasy i mój mainstream. Że ludzie tacy jak ja dochodzą do głosu i chwytają za ster. Radość, jestem młoda.

Ale po chwili takie radości uderza mnie refleksja, że Twój mainstream może być zupełnie inny, niż mój, bo jasnym jest, że to, jak postrzegamy rzeczywistość jest zniekształcone przez nas samych, że patrzymy wybiórczo. Przykładem tego jest facebook’owy wall – widzimy na nim to, co chcemy widzieć, ale często jest on dla naszym trzonem internetu, pryzmatem, przez który patrzymy na główny nurt kultury i popkultury. Ominę kwestię tego, co nam się na wallu nie wyświetla, bo automat pomyślał, że dany fanpage lub post raczej nas nie zainteresuje, wielu to wkurza, ja mam ambiwalentne uczucia.

Tak już mam, że ilekroć coś mnie zachwyci, jakiś twórca, film, jakieś wydarzenie lub nawet środowisko, staram się do tych rzeczy dotrzeć na Facebooku i w ten sposób aktualizuję swój główny nurt. Dzięki temu na mój mainstream składają się skandynawskie newsy i kognitywistyczne suchary. Żarciki filozoficzne, artykuły Psychology Today. Recenzje książek, przepisy na zdrowe i piękne jedzenie, wieści z Pitchforka. Dobra energia, zdrowy styl życia i motywacja. Urocze wzmianki o Edzie Sheeranie, ulubieni YouTuberzy. Ale o tym, kto się z kim pokłócił w raperskim światku, o czym jest „Bad Blood” Taylor Swift,  i o nowych zdjęciach Kayne’go Westa i Kim Kardashian też wiem. Mimochodem, mimowolnie, ale wiem i nie przeszkadza mi to w niczym. Mój mainstream nie zmusza mnie do denerwowania się i pomstowania nad czymkolwiek.

Jeżeli Twój Cię zmusza, bardzo mi przykro, ale robisz coś źle.

Odnoszę wrażenie, że obecnie wszystko jest modne i wszystko jest mainstreamowe. Weźmy na przykład radio. Eska jest mainstreamowa i jej nie słucham. Ale kurczę, Trójka to niby nie mainstream? Nawet filmy z kim studyjnych są mainstreamowe, skoro mamy festiwal Nowe Horyzonty, którego nie można nazwać niszowym. Nawet jeśli pije się na nim yerbę i wcina hummus. Bo yerba i hummus to też mainstream. I burgery z ciecierzycy. Podobnie, jak te z McDonalda.

I wiecie co? To dobrze.